Zes dagen voor het schooljaar begint, had de algemene personeelsvergadering al plaats. Dit is een goed moment op foto’s van vakgroepen te maken. Hier foto’s van drie groepen:

WETENSCHAPPEN-WISKUNDE

Zittend: Maaike Boedt, Katja Baet, Hannelore Thoon, Elke Gezelle, Sarah Huygens, Silke Beckers  – staand: Ann Scarbel, Olbren De Paepe, Bruno Buseyne, Willem Maertens, Steffen Cloet, Astrid Van Keer, Tom Daneels, Amy Darte, Veerle Stragier, Ann Vanderveen, Marieke Deprez

HUMANE EN ARTISTIEKE VAKKEN

Zittend: Silke Pluvier, Jan Devos, Eva Barbiaux  – staand: Tom Daneels, Magali Hawkins, Inge Hermans, Steffen Cloet

TALEN

Zittend: Sharon Deserranno, Greetje Gilté, Mériem Mokran, Amy Darte, Bubbe Marmanout, Eva Barbiaux, Joost Coudeville  –  staand: Peter Lips, Bruno Buseyne, Kira Museeuw, Erik Seldeslachts, Wendy Bossu, Tom Cosaert, Florence De Lille, Olivier Flachet, Tom Daneels, Tanja Gervoyse

Horatius:

carpe diem, quam minimum credula postero.”

Pluk de dag, zo min mogelijk vertrouwend op de volgende dag.

Cueillez dés aujourd’huy les roses de la vie

Pierre de Ronsard

Quand vous serez bien vieille, au soir, à la chandelle,
 Assise aupres du feu, dévidant & filant,
 Direz, chantant mes vers, en vous esmerveillant,
 Ronsard me celebroit du temps que j’estois belle.

Lors vous n’aurez servante oyant telle nouvelle,
 Desja sous le labeur à demy sommeillant,
 Qui au bruit de mon nom ne s’aille resveillant,
 Bénissant vostre nom de louange immortelle.

Je seray sous la terre: & fantôme sans os
 Par les ombres myrteux je prendray mon repos ;
 Vous serez au fouyer une vieille accroupie

Regrettant mon amour & vostre fier desdain.
 Vivez, si m’en croyez, n’attendez à demain :
 Cueillez dés aujourd’huy les roses de la vie.

Pierre de Ronsard, Sonnets pour Hélène, 1578

When you are truly old

When you are truly old, beside the evening candle,

Sitting by the fire, winding wool and spinning,

Murmuring my verses, you’ll marvel then, in saying,

‘Long ago, Ronsard sang me, when I was beautiful.’

There’ll be no serving-girl of yours, who hears it all,

Even if, tired from toil, she’s already drowsing,6

Fails to rouse at the sound of my name’s echoing,

And blesses your name, then, with praise immortal.

I’ll be under the earth, a boneless phantom,

At rest in the myrtle groves of the dark kingdom:

You’ll be an old woman hunched over the fire,

Regretting my love for you, your fierce disdain,

So live, believe me: don’t wait for another day,Gather them now the roses of life, and desire.

Sonnet voor Hélène

Wanneer ge oud zult zijn, en kaarsevlammen beven,

Als ‘s avonds, bij het vuur, ge ‘t spinnewiel doet gaan,

Zal, als ge ‘t zingt, mijn vers u nog verbaasd doen staan:

‘Ronsard heeft in mijn jeugd mijn schoonheid hoog verheven.’

Geen van uw dienaressen, als ze dit beleven,

Half slapend na het werk in huis en hof gedaan,

Die, als mijn naam zo klinkt, het oog niet op zal slaan

En prijzen zal uw naam, die eeuwig voort zal leven.

Ik lig dan in mijn graf, als lichaamloze geest

Vind ik in ‘t schimmenrijk de rust die mij geneest;

Gij zult, een oude vrouw, u naar wat warmte bukken,

In treurnis om mijn liefde, trots door u versmaad.

Geloof me, leef toch nu, want morgen is te laat:

Laat ons vandaag de dag de roos des levens plukken!

Wirst du im Alter einst bei Kerzenschimmer lesen,

Am Feuer sitzend, runzlig und gebückt,

Summst meine Verse du und sagst entzückt:

Ronsard besang mich, als ich schön gewesen!

Unterm Gesinde ist wohl dann kein Wesen,

Das, hat der Schlaf ihm auch das Aug’ halb zugedrückt,

Bei meines Namens Klang nicht lauschte tief beglückt,

Und deinen Namen pries in ewig schönen Thesen. –

Ich werde längst unter den Schatten sein,

Graus wölbt sich Erde über mein Gebein,

Wenn du ein greises Mütterchen am Herde,

Voll Reue, weil es einst mich stolz verschmäht, –

Drum lebe, glaub es mir, eh es zu spät,

Und pflücke heute noch die Rosen dieser Erde

Cuando seas muy vieja

Cuando seas muy vieja, a la luz de una vela

y al amor de la lumbre, devanando e hilando,

cantarás estos versos y dirás deslumbrada:

Me los hizo Ronsard cuando yo era más bella.

No habrá entonces sirvienta que, al oír tus palabras,

aunque ya doblegada por el peso del sueño,6

cuando suene mi nombre la cabeza no yerga

y bendiga tu nombre, inmortal por la gloria.

Yo seré bajo tierra descarnado fantasma

y a la sombra de mirtos tendré ya mi reposo;

para entonces serás una vieja encorvada

añorando mi amor, tus desdenes llorando.

Vive ahora, no aguardes a que llegue el mañana,

coge hoy mismo las rosas que te ofrece la vida.