Burgemeester Björn Prasse behoort tot de leerlingen aan wie ik het meest les heb gegeven. Drie jaar na elkaar (vierdes, vijfdes, zesdes, Moderne Talen) zowel Nederlands als Duits… zeven uur per week dus. In Malmedy waren we op GWP in 1997 , in Berlijn tweemaal op schoolreis, in 1996 en 1998.
Ziehier de toespraak die hij op 11 juli hield:
Beste collega’s, gemeenteraadsleden, dames en heren voorzitters
Beste vrienden Vlamingen, Blankenbergenaars en bezoekers
We staan hier vandaag op ons Koning-Leopold- 3-Plein om samen de Vlaamse feestdag te vieren.
Een dag die vaak in relatie grebacht wordt met 1302, of beter gekend als de Guldensporenslag op de Kortrijkse Groeningekouter, en alle mythes die daaraan verbonden zijn.
Als Vlaming, maar vooral ook Blankenbergenaar, Belg en Europeër en nu uw burgemeester heb ik gezocht en nagedacht over de zin van deze feestdag. Want opgegroeid in de jaren tachtig -waarin vooral nog 21 juli, onze nationale feestdag, de feestdag van al onze landgenoten de meest prominente plaats innam- heb ik samen met u het belang van onze identiteit als Vlaming zien toenemen.
Een identiteit die ik mij ook graag aanmeet. Want wat anders is een identiteit als Blankenbergenaar, Vlaming, Belg en Europeaan dan een manier om ons in de brede maatschappelijk ontmoeting van deze wereld die steeds kleiner wordt, kenbaar te maken tegenover andere wereldburgers en hun culturen om op die manier van elkaar te leren en onszelf innerlijk te verrijken.
Door een goed beeld te hebben, of te krijgen misschien beter, van wie we zelf zijn in onze onmiddellijke omgeving met al haar tradities en culturele gewoonten en maniërismes, en deze te spiegelen aan datzelfde beeld dat anderen dan weer hebben van zichzelf, leren we onszelf steeds beter kennen in de globale samenleving van vandaag. En voor een klein land en een regio zoals de onze, die steeds in dialoog staat met de ons omringende en soms overheersende mogendheden rondom ons, is dat misschien wel de essentie van wie wij in Vlaanderen zijn en altijd geweest zijn. Open en met klare blik op wie we zelf zijn, vaak nuchter en met voldoende zelfrelativering om ook flexibel genoeg te zijn om onze stempel in binnen- en buitenland te kunnen drukken. Niet toevallig zijn we internationaal geroemd voor de sterke evenementiële, gastronomische en ook diplomatieke kwaliteiten die wij meester zijn. Verschillende disciplines die elk in zich net verbindende functies vervullen.
“All politics are local” wordt in de VS gebruikt om het belang van politieke beslissingen dicht bij huis te duiden. Opdat burgers en hun betrokkenheid, of belang zo je wil, bij het beleid van de overheid voldoende weerspiegelt wie die burgers zelf denken te zijn en ook willen zijn. In een toeristische stad als de onze, die op haar beurt in een open economie zoals Vlaanderen ligt, is vandaag dit Leopold III- Plein misschien wel meer dan ooit een symbolische plaats geworden om net dat te verzinnebeelden.
Wie vandaag Blankenberge binnenrijdt met de wagen wordt verwelkomd door een kunstwerk van een lokale kunstenares, Kaat Vander Marliere, die net dat zegt wat en wie we zijn. Blankenberge.
En wie vandaag met het spoor in onze stad aankomt, kijkt recht op een zevental vlagenmasten met daaraan de wapperende vlaggen van onze Vlaamse gemeenschap. Tegelijkertijd rijden diezelfde wagenbestuurders en treinreizigers over een gloednieuwe -maar hopelijk door de tijden heen duurzame boodschap – in de vorm van een regenboogzebrapad. Niet toevallig op die locatie om zo op de vermoedelijk het meest prominente plaats die ons Vlaamse land kent, te zeggen dat iedereen -van welke afkomst, herkomst of kunne ook- welkom is in onze warme en open, Vlaams badstad die Blankenberge is. En recent werd ook diezelfde boodschap van wie wij zijn en willen zijn, versterkt met de street-art- kunstwerken van Wietse. Uitgaand van onze eigen identiteit als Blankenbergenaar, Belg en Vlaming maar open zoals we zijn. Vol verdraagzaamheid om met zelfvertrouwen de dialoog aan te gaan met andere culturen en samenlevingsvormen, want vooral zo kunnen we goede Vlamingen zijn en uitdragen wie wij door de eeuwen heen geworden zijn.
Na enkele jaren van beperkingen kunnen we dit vandaag ook weer echt vieren en hoe beter kunnen we dat doen dan met een ongetwijfeld schitterend optreden van een Brusselse Vlaming die Johan Verminnen is. Brussel, misschien we dé plaats in ons land dat zowel in de internationale maar ook landelijke context het belang kent van onze identiteit als Vlaming in de wereld. Geen taal, geen vrijheid is dan ook niet toevallig sinds de 19e eeuw de leuze van de Vlaamse studenten in onze hoofdstad. Voor wie de Rue de Bouchers, of moet ik zeggen Beenhouwerstraat, die straks met zekerheid aan bod zal komen, een plek was om die identiteit uitbundig kenbaar te maken.
Ik dank u voor uw aandacht en wens u allen een heel fijne 11 juli viering.
