Liefste zesdes

Liefste laatstejaars 

Drie leerkrachten die voor jullie staan en jullie toespreken, het lijkt heel normaal. Toch is het dat niet. Nu toch niet. Dat wij, leerkrachten, de moeite doen om een speech voor jullie te schrijven, en voor te lezen op een officiële proclamatie gebeurde in het verleden nog maar één keer.

In 2020, tijdens de eerste corona-golf, viel het leven voor de eerste keer stil hier op school. Letterlijk. De zesdes toen gingen plots niet op gwp, ze konden geen 100 dagen vieren en ze zagen hun klasgenoten wekenlang niet. Althans niet fysiek. Een hele nieuwe digitale wereld ging toen open en wij, leerkrachten en leerlingen, zagen elkaar plots op een heel andere manier: in onze normale thuisomgeving en op een klein schermpje.

Omdat we wat medelijden hadden en apprecieerden hoe de zesdes zich toen ingezet hebben om van hun laatste maanden toch een positief verhaal te maken, ‘beloonden’ we hen met een ‘appreciatiespeech’.

Met jullie moeten we geen medelijden hebben.

Jullie maakten ook wat corona-golven mee, maar jullie kregen, laat ons eerlijk zijn, ook heel veel dit jaar.

Jullie konden weer feesten en maakten van die ene schoolfuif een avond om niet meer te vergeten. Jullie gingen naar het toneel, kregen auteurslezingen, gingen op coole sportstages, maakten weer leuke daguitstapjes en sloten, als kers op de taart, eeuwige vriendschappen met jullie eigen Corsicaantjes of jullie maakten onvergetelijke herinneringen in het zonnige Malta en nog exotischere Curaçao.

Ook wij konden de band met jullie mooi afsluiten: we aten heel veel taart en boterkoeken samen de voorbije weken, we kwamen elkaar ‘toevallig’ tegen in strandbars, of gingen samen uiteten en we feestten samen de nacht weg op onze prom. Het leven was weer mooi hier op school! En zo hoort het.

Moesten we dus een speech schrijven voor jullie? Nee, eigenlijk niet. Maar dan ook weer wel wel, want jullie weten het misschien niet, maar jullie maakten twee jaar lang ons leven zo veel mooier hier op school. Gewoon door te zijn wie jullie zijn.

In de leraarskamer, je weet wel die plek waar jullie denken dat wij roddelen, roddelden we inderdaad over jullie.

Tijdens de zovele verzuchtingen over leerlingen die ‘weer moeilijk deden’ en de vele administratieve extra rompslomp die weer maar eens op ons afkwam, sloten we vaak af met deze woorden ‘maar gelukkig hebben we de zesdes nog’.

Jullie waren echt onze zonnetjes deze laatste jaren. In tijden waar het onderwijs er inderdaad niet bepaald makkelijker op wordt, kleurden jullie onze dag. Gewoon door te zijn wie jullie zijn: lief, beleefd, vrolijk en enthousiast! 

We werden vaak spontaan happy’er na de zoveelste domme mop van Keefe en Fernando, genoten van de speelse spontaniteit van Lina en Ruben, werden vertederd door de goedhartigheid van Kimberly, Sofie, Marie, Eloise of Arvin die weer maar eens spontaan de handen uit de mouwen staken om ons te helpen en moesten lachen met de bijzondere groepsdynamiek tussen Meri, Justin en Kenji. 

We bleven herhalen hoe Jochen toch wel echt de ideale schoonzoon was of hoe Tom en Emiel altijd zo lief en beleefd waren, ‘je kon daar toch niet boos op zijn’. Ook Maxine en Iliana toonden hoe energieke sporters ook wel een beetje ‘ideale leerling’ kunnen zijn. 

We keken uit naar de momenten waarop Alexander zijn jas uit deed en genieten nu nog na van de performance van showbeest Milan op de jaarlijkse OC-dag. En niemand beter dan mevrouw Hawkins kan vertellen hoe bijzonder de ‘humane lichting’ wel niet was dit jaar. Met momenten werd ze meer mama dan leerkracht van Martin, Lana, Charlotte, Andreea, Luna en Eloise.

FLORENCE

Mara en Dimitri. Jullie waren de klas BI. Beiden nogal gesloten in het begin, maar jullie zijn echt open gebloeid en deze richting blijkt op jullie lijf te zijn geschreven. Mara, vanaf nu mag je wel de centrale trap gebruiken.

De boys van 6 STW: Keane, Raymen, Thibaud, Maurice, Joran, Jayden. Jullie speelsheid was soms storend maar werd zeker ook als enthousiast ervaren. Op Malta is jullie band verstevigd, we hopen dat die stevig blijft.

Charlotte, aan jouw stralende glimlach en eeuwig optimisme zullen we nog vaak terugdenken, net als aan Jareds unieke eigenaardigheden.

Janne, Julie en Nele: jullie stonden altijd klaar om iedereen te helpen, socialer kan niet.  Emma-Mei: we zijn blij dat je na je Maerlant sabbatjaar teruggekomen bent, je zorgde voor een vrolijke noot in de klas.

Justine, Mia, Karo: onze Tik-Tok, Zalando, Instagram-girls. Mevr. Museeuw: zouden we hen niet vragen om onze social media te beheren?

Imany en Celestien: voor jullie was geen enkele oefening of toets ooit te veel, dat zal jullie nog ver brengen in de toekomst.

Onze Sportgirls zijn naast enorm atletisch en knap ook dromerig, hé Charlotte. Estée, Liena en Mégane, op jullie kan niemand boos zijn. De ontwapenende lach van Estée, Liena – vanaf nu sta je bij ons bekend als ‘Miss Maerlant Adventure Day’. Mégane, voor elke sportproef gaf je je voor de volle 100% en erna kwam de 1000% ontlading.

Jarne, onze co-teacher wiskunde, je stond altijd klaar om je medeleerlingen te helpen. Misschien zijn ze wel mede dankzij jou geslaagd?
Onze enthousiaste danser, Martin, je leerde dit jaar de zee en vissen te appreciëren.
Gillian en Lynon, de twee ettertjes in het 3^e en 4^e jaar zijn uitgegroeid tot 2 volwassen en verantwoordelijke jongens.
Tyson, we zijn zo trots dat je doorgezet hebt om je school af te maken, respect!
Dex, streef je American Dream maar na en rijg de grand-slamtitels aan elkaar. Fix voor ons dan maar een VIPje Wimbledon.
Arthur: op café kan je je plan in het Nederlands trekken, een niet te onderschatten vaardigheid.
Dylan, onze surfboy. We zijn benieuwd of je vandaag ook je slippers aan hebt. Je bent het uithangbord van de richting Zeesport.
Emeric, je verpletterde de concurrentie op de apenbrug in de Maerlant Cup. Zal iemand het ooit beter doen?

Dylan: van de Studio naar het podium ontpopte je je tot entertainer en interviewer. Vele vrouwen kunnen nog iets leren van je light pack travelling.
Jan, samen met je broer hopen we je ooit terug te zien, op Sporza, voor de Olympische Spelen in Los Angeles.

ASTRID

Ik mag jullie voorstellen : The A- team : ( dé arbeidsgerichte finaliteit )  onderdeel ook van team Malta hier aanwezig

Dylan , die niet geheel accentloos ( ik versta je want zelf ook geen geboren WestVlaming ) hier zijn schoolparcours met glans voltooit ;  beter bekend onder de naam Poppo: hij hield als een echte huisvader alle bonnetjes bij en zorgde ervoor dat iedereen binnen zijn budget bleef ( hashtag budgetresponsible 😉 )

Lleyton : hier gestart als een klein knulletje  , een echte speelvogel , een deugniet , een kwajongen en  nu …  een grote jongvolwassene , … , een speelvogel , een deugniet een echte kwajongen …. 😉 …. hij die in Malta altijd pico bello voor de dag kwam  met een eigen strijkdienst voor zijn kledingstukken

Yan-nou :  -> nog steeds een raadsel hoe het komt dat hij ingehuurd kon worden als levende vaatwas …. ( 😉 ? )

Dauntless -> de man van de extreme verzamelingen en verknocht aan zijn playstation  : de avondanimatie was alvast  een voltreffer 😉

Mehdi : hij was de bodyguard van de meisjes , ICT verantwoordelijke tijdens presentaties , taxi-arrangeur én …. een creatief multitalent !

Lazio : als een carriere in de zorg niet lukt kan jij misschien wel professionele karaoke artiest worden …  ( ? ) Zijn enthousiasme over historische anekdotes zijn aanstekelijk …. ja hoor ,  ook een echte actua watcher : het bestaat nog ! Iemand waarmee je kan klappen gelijk ze zeggen … 

Lore kan je perfect ook inhuren als dans souffleur ( fantastisch hoe je de leerlingen van je mama mee laat schitteren op het podium ;-))

Dankzij de keuze die de school gemaakt heeft om ook de richting zorgkundige en kinderzorg als duaal opleiding aan te bieden hebben zowel Alyah als Saskia de kans gekregen om werken en leren te combineren in een voor hen stimulerende omgeving

Saskia heeft al haar contract getekend  ( als vlinderende girafmadam ?)

Ik vroeg hen naar de voordelen en beide vonden het motiverend omdat ze  op de stagedagen ook echt als  volwaardig collega op de werkvloer werden aanzien met de nodige verantwoordelijkheden

KIRA

We lieten al jullie namen vallen in deze speech, omdat jullie dat verdienen. Jullie maakten onze job de moeite waard. En we hopen stiekem dat jullie een beetje datzelfde bijzondere gevoel over ons hebben.

Leerlingen graag zien, was nog nooit zo gemakkelijk als dit jaar…

Als herinnering aan jullie wilden we graag een tattoo zetten, dat schijnt een trend te zijn op deze school; een hartje omdat we jullie zo tof vinden. Maar aan de andere kant, zo zot zijn wij, behalve mr. Croes ook weer niet.

Daarom wensen we jullie, vandaag, ook gewoon het beste wat het leven voor jullie te bieden heeft. Ga en geniet van de nieuwe fase in jullie leven. Maak al jullie dromen waar! We hopen dat jullie alle wensen op jullie wens-checklist kunnen afvinken…

Ontwerp en word maar ontzettend rijk van die eerste ademende sokken. Zoek die vrouw die de perfecte vlinderslag kan! Word maar dokter of dierenarts of makelaar. Zeil weg naar exotischere oorden of word onze collega als huishoudkundeleerkracht. En ja, als wij straks oude vrouwtjes en mannetjes zijn, mogen jullie zorgkundigen met ons karretje rondrijden.

Maak ons trots. We geloven in jullie… bedankt!