ERASMUS+ 2022. Slotepisode verslag SAKARYA o.a. over RAMAZAN (Turkse variant van ramadan).  . Auteur: Gunnar Vergauwen. Leerlingen: 5STW

En zo trokken we hier in Adapazari, de conservatieve provinciehoofdstad van Sakarya, waar onze meiden toch wel indruk hebben nagelaten, de laatste dagen van de stage in. Wegens het Ramazan- of Suikerfeest stonden maandag en dinsdag alle Turkse magen weer strak gespannen: er kan nu weer naar hartenlust ook overdag gegeten en gedronken worden. Het Ramadanfeest wordt in dit moslimland over drie dagen uitgesmeerd. Wij, geseculariseerde Belgen, kregen daardoor niet één, maar twee lanterfanterdagen in de schoot geworpen.

De meisjes van Maerlant zouden de meisjes van Maerlant niet zijn als ze zich niet tegoed zouden doen aan de vele winkeltjes en boetiekjes van het oude centrum van Adapazari. Het was niet dat ze schoten naar alles wat bewoog – want de centjes begonnen op te raken – maar gezien het aantal tassen dat ze aan elke hand mee terug droegen werd de glimlach op de jeugdige gezichtjes best verklaarbaar . De ‘wereld als warenwereld’ zou meneer Vergauwen zeggen, ware het niet dat hij zelf fier als een Schotse pauw kwam aanparaderen met de lederen vest die hij al twee weken aan het zoeken was –  en dus hield hij deze keer wijselijk zijn kritische commentaar in. Om u, beste lezer, een idee te geven van de prijzen hier te velde in Turkije: de vest kostte 1.000 lira, gedeeld door 15 levert dit zo’n slordige 65 EURO op, beslist 5 keer minder dan bij ons – dus droeg de mannelijke begeleider van de groep aan de rechterhand ook een … grote tas met een andere lederen vest van 1.000 lira met zich mee!

Op woensdag 4 mei tekenden we present in Hekmet, waar we de vorige week al een sportieve dag hadden doorgemaakt. Een plaatselijke NGO bekommerde zich over ons en in een mum van tijd werden de leerlingen en de twee begeleiders omgetoverd in ecologische afvalbestrijders en schuimden we de oevers van de plaatselijke rivier af op zoek naar afval dat we in reusachtige zakken lieten verdwijnen. Onder de goedkeurende glimlach van Anuna De Wever en Gretha Thurnberg aan de grijze hemel deden we hard ons best om dit deel van het stadje proper te maken. De meisjes stootten in dit reinigingsproces ook, naast honderden weggeworpen coronamaskers, blikjes en doosjes, op een dode kat, wat enige commotie teweeg bracht bij de meer gevoelige zieltjes. Een paar minuten later werden ze ook nog vergast op een miniconcert van een zigeuner die met zijn zwierige klarinet het arbeidsproces enige culturele omkadering kwam verlenen.

’s Avonds vernamen we tot onze spijt dat de grote barbecue die de organiserende Turkse zijde ons had beloofd was afgelast omwille van het slechte weer: het is al enkele dagen regenachtig en (relatief) fris. We besloten daarom om voor de laatste avond (vandaag donderdag 5 mei) de hoofdcoördinator Mustafa uit te nodigen voor een lekker diner in ons stamrestaurant BIGCHEFS, een uitnodiging die hij met graagte wilde aannemen. Ik heb er alle vertrouwen in dat deze afscheidsavond ons verblijf van twee weken en een half alhier in dit verre en toch nog vrij onbekende land waardig zal afsluiten en ons zal helpen om met een blij gemoed naar het vaderland terug te keren.

De meeste meisjes hebben trouwens nu al (11.00 is het wanneer ik dit relaas opteken) hun koffers gepakt, het vliegtuig van Pegasus Airlines staat morgen klaar om 9.40 om ons terug te vliegen naar Charleroi. Blankenbergenaars allen daarheen, want rond 13.00 zal een groep vermoeide edoch blije groep tieners doorheen de uitgaande poorten komen geslenterd. In hun bagage, naast vele souvenirs, ook een pak levenservaring die hen hopelijk wijzer heeft gemaakt. En wat de twee begeleiders, mevrouw Deprez en meneer Vergauwen betreft? Aan de groeiende walletjes onder hun ogen is af te lezen dat het ook wel basta is geweest. Nieuwe avonturen lonken …  maar deze keer op de schoolbanken van Maerlant!

                                               EINDE VERSLAG EXCURSIE SAKARYA