NAMEN DIE NIEMAND MEER NOEMT, maar die we toch niet mogen vergeten. Op 2 mei 1982 overleed oud-leraar, oud-directeur RNS/KA Blankenberge FERNAND KESTELOOT. O.a. oud-lle 1983 Nancy Vanhee schrijft over hem

Marion Dönhoff, een Oost-Pruisische gravin, die in jan. 1945, als 36-jarige,  net voor de intocht van de Sovjets haar landgoed Friedrichstein  in Oost-Pruisen, dat zoveel voor haar en voorvaderen had betekend,  moet verlaten en een schitterende journalisten- en uitgeverscarrière in de BRD (West-Duitsland) uitbouwt, schreef in 1964 een  niet-emotieloos, maar sensatievrij boekje over haar land van oorsprong (Oost-Pruisen)  en de mensen daar. De titel: NAMEN DIE KEINER MEHR NENNT (NAMEN DIE NIEMAND NOG NOEMT). Het zijn namen van plaatsen en personen die niet vergeten mochten worden, maar over wie toch niemand meer spreekt.

Fernand Kesteloot was directeur van de Rijksnormaalschool Blankenberge tussen 1977 en 1982. Klassiek filoloog, leraar Frans en n.c. zedenleer, humanist “zonder opportunistische compromissen” zei Frits Standaert, zijn collega en vriend.

Oud-leerlinge 1983  Nancy Vanhee schrijft over Fernand Kesteloot. Zij behaalde de licentie notariaat in 1989 en is advocaat.

Fernand Kesteloot De man die er voor gezorgd heeft dat ik, voor het eerst in mijn leven, inzicht kreeg in mezelf, in mijn kunnen en in mijn niet-kunnen. Na een zeer zwaar parcours in mijn tweede jaar ASO (om onduidelijke redenen), heeft hij mij gesteund, met raad en daad, om me te herpakken en vooral om me te leren dat ik veel meer kon dan wat anderen dachten en vooral dan wat ik zelf dacht. Hij heeft de moeite gedaan om mijn ouders uit te leggen wat zij wel wisten maar niet konden benoemen en wat daarmee samen hing. Dat hij daarmee tegen veel leerkrachten en het toenmalige PMS inging wist ik toen nog niet. Dat is me, vier jaar later, toen de man al overleden was, duidelijk geworden toen ik op “studieadvies voor het hoger onderwijs” moest bij het PMS. Daar heb ik het allemaal op mijn bord gekregen. En op dat moment heb ik beseft hoe belangrijk het is om je nek uit te steken, hoe je op die manier het verschil kunt maken. Elke dag ben ik hem dankbaar voor wat hij voor mij heeft gedaan en betekend. Elke dag, en iedere keer ik mijn toga aantrek, weet ik dat het zonder hem nooit zou gelukt zijn. En elke keer er weer een nieuw voorstel komt voor onderwijs voor hoogbegaafden, denk ik bij mezelf “ze moesten iemand als Fernand Kesteloot hebben, die zou het wel begrijpen”. Fernand Kesteloot was een mooie mens. Ik hoop dat ik een stukje van zijn moed en zijn inzicht in me meedraag.

Oud-leerling (1973)  Philippe Vermoortele zei  in 2015: “Ook aan Fernand (Fernand Kesteloot, leraar n.c. moraal en Frans, classicus, tussen 1977 en 1982 directeur na R. Descamps. Hij overleed in 1982) heb ik bijzondere herinneringen. Hij was goed bevriend met mijn broer Roland, en zoon Daniël Kesteloot was een klasgenoot van mij trouwens. In de lessen moraal introduceerde Fernand toen al het (Milieu)rapport van de Club van Rome, zo zie je maar: een vroege input naar de actuele klimaatconferenties. Al moesten wij er de sigarenrook wel bijnemen…en bij Frits die van de zelf gedraaide sigaretten…en dat in de “paviljoentjes”…! Nu ja, toen was roken nog hip hé.  Dat lijkt nu toch wel heel bizar eigenlijk. Hoe dan ook, Fernand is ons veel te vroeg ontvallen.”

“Toen hij ziek was en het zo zwaar vond ook nog de klassenraden – en er waren er ZEER veel in die VSO-tijd- vroeg hij mij alle klassenraden te leiden, wat mijn leven een beetje veranderde…Ik werd  o.a. door die ervaring later enkele malen waarnemend directeur, Patrick Van Calenbergh vervangend tijdens zijn afwezigheid.”(Jaak Coudeville)

Frits Standaert sprak op 4 mei 1982 de afscheidsrede: