
VERSLAG 29 APRIL – 1 MEI SAKARYA EXCURSIE ERASMUSPROJECT
Straathonden en, in mindere mate, -katten vormen samen met de prachtige bergen en plateaus het decor waartegen onze vele transfers alhier in de provincie Sakarya zich afspelen. Bij elke uitstap is er wel een goedogende straathond of weggelopen kat die zich gewillig laat strelen en knuffelen door onze acht meisjes van STW, wat bij mij al een aantal dagen de vroegste herinneringen oproept van toen ik kleuter was: de belevenissen van Tiny op de boerderij worden hier dagdagelijks op microkosmisch niveau weer tot leven gebracht.
Vrijdag 29 april werd de stage op de school voor jongeren met een mentale beperking afgesloten met een sober, edoch lekkere maaltijd. Me dunkt dat beide partijen deze stage met tevredenheid zijn doorgekomen; ik heb alvast noch van de organiserende school, noch van de meisjes enige dissonante klank over de samenwerking gehoord. Aziz, Mustafa’s beste vriend, had alles uitstekend georganiseerd en bleek ook een zeer aangename man te zijn: zijn humor en inlevingsvermogen zal ik niet vergeten.

Zaterdag 30 april werd een sportieve dag. Het busje van chauffeur Serhat bracht ons naar Hekmet, een stadje in een ander district op een half uur rijden van Adapazari. Het sportcomplex was in deze Ramadantijden speciaal voor ons opengedaan. Jammer genoeg bleken de meisjes niet bereid een frisse duik te nemen in het prachtige moderne zwembad, aangezien ze …. een kapje dienden te dragen. Een zekere verbijstering in de ogen van de plaatselijke organisatoren kon niet worden verborgen. Gelukkig was er Aykut, een goed Engels sprekende schooldirecteur en marathonloper die er opnieuw de vaart in bracht: de meisjes kregen een initiatie in boogschieten, american billiards en bandstoten; ook was er een game boy voorzien en Robin speelde een spelletje schaak met meneer Vergauwen. Na het sportcomplex reden we verder de omgevende bergen in, die volledig in de mist verhuld lagen. En ook daar, weet u nog, Tiny op de boerderij, nee, geen gorilla’s, maar wel opnieuw de obligate straathonden. Ook was er een heuse zoo voorzien bij onze stopplaats met onder andere apen en gemzen. Verder bezochten we nog een folkloristisch museum en beklommen we de trappen van een machtig openluchttheater waar naast toneelvoorstellingen ook onder andere kickboxwedstrijden worden gehouden. In deze stad en met deze Aykut zullen we woensdag in groep deelnemen aan een voedseldistributieproject.
Zondag 1 mei vertrokken we vrij laat naar Karasu, een bad- en havenstadje aan de Zwarte Zee dat zich maar op een uurtje rijden van ons hotel bevindt. Staand voor de grote plas bedachten we dat enkele honderden kilometers verder, in de Oekraïne aan de andere kant van de zee, al enkele maanden de hel aan het branden is.

Op onze tocht langs de vloedlijn kwamen we een dooie minidolfijn, wrakhout en … twee straat (strand)honden tegen die ons verder de weg zouden wijzen. Het was vrij fris en sommige meisjes hadden onze goede raad in de wind geslagen en zich net te licht aangekleed om comfortabel te kunnen wandelen. Van Karasu trokken we een twintigtal minuutjes verder het binnenland in; eindpunt was een voor toerisme ingericht wetland waar op een houten staketsel een prachtig wandelpad tot in het hart van het natuurgebied was opgetrokken.

Een stevige wandeling volgde met de nodige fotoshoots en grappenmakerij. Onze leerlinge Jeske struikelde daarbij over een plank maar medebegeleider Emre (ex-leerling van Mustafa), die eerder Jill had geholpen met het scheppen van wat Zwarte Zeewater, bleek ook nu weer een reddende engel en had zelfs een pleistertje klaar voor de licht gehavende knie. Tegen zes uur ’s avonds keerden we terug naar Karasu, naar een visrestaurant gelegen aan de rechteroever van de rivier Sakarya, op nog geen 200 meter van haar monding in de Zwarte Zee.

De meeste leerlingen waren eerst wat kritisch, maar toen de spijzen op tafel kwamen, werd de sfeer ontspannen en werd er flink gekeuveld. Emre maakte een filmpje van de leerlingen die zogezegd allemaal supporteren voor Sakaryaspor, de voetbalkampioen waarvan in een vorig relaas sprake. De leerkrachten dronken een glaasje en voor de leerlingen was een vreemd ogende cocktail voorzien. Het huis bood nog een gratis toetje aan en zo omstreeks 21.00u. zetten we weer de terugweg in naar Adapazari. Op de bus werd er gezongen. Jeske zorgde voor de muziek; haar kniepijn was alweer vergeten.
Nog vier dagen te gaan ….
Wordt vervolgd















