VERSLAG WEEKEND 23 – 24 APRIL SAKARYA deel 2
Aangezien het in de Grand Bazaar, zoals in alle eeuwen daarvoor, krioelde van het volk, was het nodig
om zakkenrollers goed in het oog te houden en niet te lang te talmen bij de kraampjes. Het zich laten
verbazen door de weelde van de uitgestalde waar zorgde voor wat tijdverlies op het schema zodat we
nog één groot en machtig doel voor ons zagen opdoemen, de vroegere heilige kerk van de christenheid en
vandaag – al sinds de Turken de stad innamen in 1453 – de belangrijkste islamitische moskee: de AYA SOPHIA.
Vermits onze groep voor 90 procent tot het schone geslacht behoort, dienden mevrouw Deprez en de leerlingen
zich tijdelijk om te toveren in vrome moslima’s, wat getuige de foto’s bij dit verhaal ingestuurd, beslist een geslaagde
operatie kon worden genoemd. Zo werd Digne Dobbelaere teruggekatapulteerd naar middeleeuwse kruisvaarders-
tijden: zij zag er écht uit als een vrome pelgrim. Een paar meisjes stonden echter op hun laïcistische normen- en
waardenpatroon en weigerden halsstarrig het haar en de benen te bedekken. Robin Herreygers ging in een soort
blauwe juten kamerjas de kerk-moskee binnen.
Ook deze keer hadden de afwezigen ongelijk. De Aya Sophia is oogverblindend en tegen de achtergrond van
Arabisch-religieuze zangen konden wij met open mond de immense pracht enkel maar ondergaan. Je hoeft geen
gelovige te zijn om, starend naar de hoofdkoepel, bijna in zwijm te vallen. Ik denk dat velen zich deze kerk nog
lang zullen herinneren, ikzelf zal die alvast nooit meer vergeten.
De hitte en het het lange wandelen hadden de jonge lijfjes wat murw gemaakt en, kabbelend als het water, trok de
groep in golfjes terug naar de bus voor de twee- en een half uur durende terugreis. We hadden de stad der steden
gezien, geproefd en genoten. Het was mooi geweest.
De zondag na de excursie naar Turkijes beroemdste stad hadden mevrouw Deprez en ik voorzien voor wat
jongeren vandaag een ‘chilldag’ noemen. Lekker uitslapen, ontbijten op het dakterras, muziek beluisteren,
ontspannen aan de blog werken, keuvelen en uiltjes knappen, het was allemaal toegestaan mits alles binnen
de juiste decibelmarges bleef. De eerste vijf dagen zaten er nu op en we merkten dat niet alle meisjes nog op
een zelfde lijn zaten op het vlak van (zelf)verantwoordelijkheid, solidariteit en tolerantie, kortom dat er wat
onnodige strubbelingen waren gerezen in de groep. De zogenaamde ‘rustdag’ besteedden de begeleiders dan
ook voor een deel aan het gladstrijken van de opgerezen plooien wat meneer Vergauwen de legendarische
pre-lgbtiq+ uitspraak ontlokte: ‘Vrouwen, het blijven rare wezens.’
‘s Avonds beleefden we een vreemd soort avontuur. De hotelmanager had drie taxi’s geregeld waarvan er
twee onmiddellijk opdaagden, de derde draalde 15 minuten alvorens mevrouw Deprez en ik de achtervolging
konden inzetten. Bleek dat de reisbestemmingen van de eerste twee volledig anders door de goede man waren
doorgegeven of misschien had de taxichauffeur(s) de instructies verkeerd verstaan. In ieder geval stonden we
daar, op 6 KILOMETER afstand van mekaar. Geen nood want in deze smartphonetijden had in een mum van tijd
een leerling al een kaartje met de precieze plaats van de leerlingen doorgestuurd en wij de onze. De meisjes
konden een bus tot staan brengen en spoedden zich op weg naar het Majdanplein van Sakarya waar wij waren
afgezet. Gierend van het lachen stoven de meisjes uit de bus en ze bemerkten al ras dat ze terechtgekomen waren
in een feestgewoel van jewelste: SakaryaSpor was voetbalkampioen geworden in Derde Klasse en tienduizenden
supporters waren op straat gekomen om te toeteren en te feesten, bengaals vuur en zegeliederen af te stekenen.
Jill Lippens kocht zich terstond een sjaal zodanig dat de Turkse mensen konden zien dat ook wij, verdwaalde
toeristen, het hart op de goede plaats hadden. De meisjes van 5STW zouden de meisjes van 5STW niet zijn mocht
zich ook hier geen koopoffensief hebben voltrokken. Een beetje met lede ogen zag meneer Vergauwen dit spektakel
aan, want zelf op zoek naar een mooie lederen vest, had deze tot dan toe nog altijd niet gevonden.
Wij lieten de leerlingen zelfstandig drie taxi’s bestellen voor de terugreis naar het hotel. Dit werd misschien nog het
meest opwindende deel van de zondag: in een soort formule 1-imitatie van Spa-Franchorchamps scheurden de
drie chauffeurs als halve gekken door de stad om ons in een recordtempo met gierende banden af te zetten: ook
zij waren SakaryaSpor fans, want ja, je wordt ook niet alle jaren kampioen, Cercle Brugge en … Anderlecht kunnen
er van meespreken.