
Daar stonden we dan, gepakt, gezakt en beladen voor ons mooie hotel te wachten op het busje dat ons zou brengen naar het oude hoofdstad van Keizer Constantijn, de pracht aan de Bosporus.
Blij verrast stelden we vast dat onze ankerman ter plaatse, Mustafa, zijn ganse gezin had meegebracht en ook enkele familieleden die de stad beter kenden dan hijzelf. Op weg naar Turkijes grootste stad merkten we nogmaals hoe bergachtig het Anatolische landschap wel is en hoe talrijk de vele kleine stadjes en dorpjes die zich in de berghellingen doorheen de tijd hebben ingekapseld.
De reis verliep vlotjes en toegekomen in de zich eindeloos uitstrekkende zee van hoogbouw en andere businesstorens bereikten we onze halte, aan de oever van de watergrens tussen Europa en Azië.
Wie zijn zonnecrème vergeten had, ging een paar hete en prikkende uurtjes tegemoet want het was stralend weer toen Mustafa ons uitnodigde voor een boottocht op de Bosporus. Dankzij een uitgekiende timing konden we bovenaan op het dek de beste plaatsen innemen en begon een uitstap die het midden hield tussen een historische rondleiding en een dagje op het strand in Saint-Tropez.
De opeenvolging van paleizen, forten, kastelen, aangelegde tuinen deden met de brandende zon de hoofden duizelen: gelukkig stond er ook een licht koel briesje en waren de drankjes verfrissend.
De meisjes van het Maerlant-atheneum hadden het uitstekend naar hun zin, de confrontatie met de Turkse toiletten was evenwel andere koek, maar ze overleefden die wel!
Na de boottocht op de zee-engte tussen de twee werelddelen trokken we de stad in doorheen de Grand Bazaar – wat misschien een vergissing was gezien de ‘koopwoedige’ aard van onze meisjes. In deze weelderig overdekte galerijen gaven we onze ogen te koop en werden al de eerste souvenirs voor het thuisfront op de kop getikt.


