Ik heb onderwijs genoten in tal van scholen, niet omdat ikzelf een hobbelig parcours had, maar omdat ik als kind meegenomen werd in de stroom van het leven van de volwassenen rondom mij.

Op 14- jarige leeftijd kwam ik in het Maerlant-atheneum Blankenberge terecht. Uiteindelijk bleek het de enige school waar ik 4 aaneensluitende jaren heb meegemaakt.

Net voor mijn 18de mocht ik er de deur achter me dichttrekken en ik was blij. Heel erg blij, want ik had het gehad, ik was er klaar mee.
Niet vanwege de school, niet vanwege de leerkrachten, niet vanwege de medeleerlingen. Eerder dankzij de school, dankzij de leerkrachten, dankzij de medeleerlingen.

Die periode is voor mij een baken van rust geweest en ook een van groeien. In alle opzichten groeien. Ik heb er veel ontdekt. En ik heb het eigenlijk pas ten volle beseft nadien.

Vanwege mijn parcours ben ik in contact gekomen met tal van leerkrachten, met leerkrachten die me vleugels gaven, met leerkrachten die me kortwiekten.

Namen gaan noemen van leerkrachten die me inspireerden, die me vleugels gaven, die mij zagen voor wie ik was, daar durf ik me niet aan wagen. Want ze zijn met velen, en stel dat ik iemand vergeet, want ik herinner me niet al de namen. Ik zou hun onrecht aan doen.

Maar het begon al in de kleuterklas – dat aanvoelen van die warme, intelligente en enthousiaste mensen rond je – tot het dichttrekken van de deur na het 6de jaar secundair in Atheneum Blankenberge.

Soms was het ‘de bule tegen de blutse’ , maar ik ben oprecht blij dat ik de jaren hoger secundair heb mogen beleven bij jullie, waar jij Jaak ook deel van uit maakte.

Het was een in alle opzichten inspirerende en rijke omgeving, waar ik veel bagage heb meegekregen en waar ik nog steeds met veel warmte naar terugkijk.