Het zou mij verheugen tekstjes te ontvangen met een vergelijkbare inhoud als hieronder…lof voor een leerkracht die veel betekend heeft.

jaak.coudeville@telenet.be

Nog maar enkele dagen en het nieuwe schooljaar begint. Vandaag ontmoette ik al enkele leraressen en leraren in de drie Blankenbergse GO!-scholen en mijn gedachten gingen naar die onderwijzer, naar die leraar Nederlands in het KA  Brugge…

Maar het vaakst denk ik aan André Sevenant en Joost Johan Dambre. De eerste was mijn onderwijzer in de Gemeenteschool Jabbeke tussen 1949 en 1953…ik kreeg dus les van hem in het eerste, tweede, derde en vierde leerjaar. Die VIER klassen zaten samen in één klaslokaal…in een witgekalkt en zwart geteerd lokaal met een even donker geschilderd bord, met groene lessenaars, echte schoolbanken, met een porseleinen inktpot met blauwe inkt voor kroontjespen, met een vaak door u zelf aangestoken steenkolenkachel, met zich door de klasruimte slingerende, de warmte lekker verspreidende metalen buis, met tinnen inhoudsmaten, met nog steeds tot en in mijn verbeelding sprekende gewijde en profane geschiedenisplaten, reliëf- en staatkundige kaarten. Na de speeltijd op de speelplaats met toen nog vier linden, met hoekjes voor kinderen die knikkerden – stekken met ‘marbels’ – en bikkelden met ‘pekkels’, met een schoolbel die u en meester Astaes zelf luidden, schoven de twee rijen door de gang, de uwe, rechts, uw klas in, waar u mij tegen 6 december 1949, de dag dat ik vijf werd, leerde lezen, terwijl u uw aangeboren talenten aanwendend en thuis grondig voorbereide methoden en structuren hanterend, de leerlingen uit het vierde moeilijke vraagstukken deed oplossen en aardrijkskunde van Europa aanleerde….

De liefde voor taal was er al, maar Joost Johan Dambre, leraar Nederlands en Duits in het KA Brugge stimuleerde die en legde me (ons) uit dat er reden toe was om die goed te beheersen, waardoor men er ook schoonheid in kon ontwaren.