Op 3 mei 1945 kwamen de gevangenen in KZ Neuengamme vrij van de naziterreur. Dezelfde dag stierven bijna 7.000 onder hen na een Britse luchtaanval op nazischepen in de Lübecker Bocht.
Kristof van Mierop, Directeur Vrije Tijd bij Stad Blankenberge, erg actief in de Belgische Vriendenkring Neuengamme schrijft:
Vandaag op de 75ste verjaardag van de ramp met de Cap Arcona en de bevrijding van het concentratiekamp Neuengamme en zijn buitenkampen zullen de monumenten in Neustadt en ook in het hoofdkamp Neuengamme leeg blijven. De grote herdenkingen waren gepland, corona dacht daar anders over. Iedereen herdenkt van thuis uit vandaag.
Het is vandaag exact 75 jaar geleden dat mijn grootvader op diezelfde plek in Neustadt in Holstein bevrijd werd van de gruwel van de concentratiekampen en opnieuw Roger Vyvey werd in plaats van nummer 44444. Ik herdenk hem vandaag, net als alle andere slachtoffers van het concentratiekamp Neuengamme.
Hij had ongelooflijk veel geluk en overleefde het die 3de mei 1945 samen met ongeveer 2.000 anderen, Hun schip lag op dat moment aan de kaai. Bijna 7.000 medegevangenen stierven nog een gruwelijke dood op deze bevrijdingsdag door het bombardement op de andere schepen voor de kust van Neustadt, Een bevrijdingsdag met een wrange nasmaak.
Ik herdenk ook de ongeveer 48.000 andere geschatte doden die dit concentratiekamp op zijn bedenkelijke conto mag schrijven.
#gedenkencaparcona
KZ-Gedenkstätte Neuengamme /
Neuengamme Concentration Camp MemorialAmicale Internationale KZ NeuengammeYoung Committee by Amicale
Internationale KZ Neuengamme
Eerder schreef Kristof Van Mierop ons:
Ik was ongeveer 10 jaar oud, toen ik gefascineerd werd door Wereldoorlog II en door de concentratiekampen in het bijzonder.
We verzamelden met heel ons gezin rond de radio in de woonkamer, de cassetterecorder in de aanslag. Mijn opa, Roger Vyvey, kwam namelijk op de BRT radio (Belgische Radio & Televisie) met een interview over zijn periode in de concentratiekampen. In stilte luisterden we bijna een uur lang naar zijn verhaal.
Mijn moeder, dochter van Roger, was toen ongeveer 33 jaar en ongelooflijk, zij hoorde het verhaal van haar eigen vader voor het eerst. Zij wist dat haar vader in een concentratiekamp zat en dat hij één keer per jaar naar een bijeenkomst ging in Brussel met ex-politiek gevangenen. Maar wat hij daar had meegemaakt, wist ze niet.
Het was in de tweede helft van de jaren tachtig, toen de holocaust en de concentratiekampen een hernieuwde aandacht kregen in de media en in tal van documentaires. Het radio-interview met mijn opa was er één van. Hij ging in dezelfde tijd ook spreken in scholen, maar moest het na een paar keer stoppen. Hij werd ’s nachts, meer dan 40 jaar na datum, badend in het zweet wakker door de levensechte nachtmerries bestaande uit de herinneringen aan de periode in het concentratiekamp.
