Valerie Van Huele werkt in Penang voor DEME Dredging, Environmental and Marine Engineering NV is een wereldwijd actieve, in 1991 opgerichte, internationale groep van bedrijven die zich specialiseren op het vlak van baggeren, landwinning, haveninfrastructuur, offshore services voor olie- en gasindustrie, windenergie, sanering etc.

Zij is de dochter van Vic Van Huele – hij was kort leraar aardrijkskunde in het Maerlant en is oud-ll. van de RMS en van Marie-Claire Vanden Berghe, oud-lle 1969. Haar zus is oud-lle Soizik Van Huele, oud-lle 2001.

Haar grootvader, Robert Van Huele, was vele jaren econoom in de Rijksnormaalschool Blankenberge, waar hij onderwijzer was geworden (1936)

Zij schrijft me:

Begin maart arriveerde ik op een werf in Vietnam. Ik was toen al 2 maanden van huis, maar het was de bedoeling om max. 1 maand te blijven en assistentie te verlenen bij de opstart van de werf in Ho Chi Minhstad. Enkele dagen na mijn aankomst verscherpte Vietnam de inreisregels. Officieel waren er zo goed als geen coronagevallen, maar de officieuze bronnen beweerden anders. Wat er ook van was: een week nadien liet het land geen enkele buitenlander nog binnen en bij een vermoeden van Covid werd je in een government facility geplaatst die ver beneden de westerse normen lag. Het werd ons een beetje heet onder de voeten en iedereen die enigszins van thuis uit kon werken, vertrok. 

Voor mij ging de reis naar Penang (Maleisië), waar we nu ongeveer 2 jaar wonen na een verblijf van circa 15 jaar in Dubai. En dus werkt ons team vanuit alle hoeken van de wereld (ikzelf vanuit Maleisië, anderen vanuit Brazilië, Portugal, België, Nederland en Singapore) voor de werf. Voor sommigen betekent dit nachtwerk, daar wij meegaan met de tijdzone van de werken…

Aangezien ik enkel kwam voor de start, werk ik nu maar enkele dagen per week. De rest is vakantie, maar dat valt natuurlijk dik tegen tijdens een lockdown, want toen mijn vliegtuig arriveerde in Maleisië, werd dit hier net aangekondigd. Onmiddellijk werden de grenzen gesloten voor niet-Malay en vermits mijn man niet op tijd terug geraakte, zijn wij dus momenteel fysiek gescheiden. Van social distancing gesproken!

Van 18 maart tot 31 maart (fase 1) mocht je in Maleisië nog voor recreatieve doeleinden naar buiten, als je dat maar niet in groep deed, maar vanaf 1 april werd de harde lockdown afgekondigd. Enkel voor essentiële doeleinden mocht een verplaatsing gemaakt worden en dat binnen een straal van 10 km. Afwijkingen kunnen, na aanvraag en goedkeuren van het politiekantoor.

Wat doe ik dan de hele dag? De dag begint steevast met een workout (leve youtube!), gevolgd door ontbijt op het terras (kwestie van voldoende frisse lucht/vitamine D op te nemen). Daarna moet er meestal een beetje gewerkt worden en de lunch komt helaas ook niet vanzelf op tafel. Na de middag, installeer ik me opnieuw op het terras met een boek/tijdschrift of maak ik tijd voor een van mijn vele hobby’s (die bijna allemaal van thuis uit kunnen). Video calls zijn tegenwoordig ook populair. Mensen die ik normaal mail/whatsapp voor een social chat, zitten nu ook allemaal thuis, dus er wordt wat afgebeld! De dag vliegt eigenlijk voorbij…

Wat en wie ik het meest mis? Ik kijk er naar uit om te gaan fietsen of buiten te lopen en natuurlijk…mijn man!

Op de dag van dit schrijven, zijn er in Penang al 4 dagen geen nieuwe coronagevallen geregistreerd. Zeer bemoedigend en hopelijk het begin van de overstap naar een ietwat normaal leven.