Regionale en nationale kranten, radio- en tv-zenders brachten hun verslag van Johannes Balbaerts
‘Ultraman Challenge’, vanzelfsprekend ook die van Nico De Neef en tegelijk ook die van zijn ouders
Maar geen verslag is zowel verslag als belevenisuitdrukking als dat van zijn vader Jürgen Balbaert, dat tegelijk de uiting is van zijn moeder Astrid Van Keer.
Hier is het
Beste Jaak,
Je vroeg om een tekst te maken maar daar heb ik helaas nog maar weinig tijd toe gehad. Raar werken deze en vorige week en wellicht enkele van de meest vreemde weken in de geschiedenis van onze school. Lessen opgeschort door de schrik voor de verspreiding van een virus. Enkel oorlog heeft dit ook gedaan. Toch wat onwezenlijk.
De eerste week van maart was nochtans een prachtweek voor Johannes, Astrid en mezelf. Magisch. Startend met een verblijf bij familie in Tel Aviv. Als koningen en een prinsje ontvangen bij de Joodse familie van mijn schoonzus. Geen hotel, want dat is super duur maar Israëli’s zijn ook super gastvrij voor hun familie.
Dan de logistieke run naar het eerste hotel voor de start van een waanzinnige onderneming. Een ultra-triatlon in tandem, met een super (recreatieve) atleet en mijn eigen zoon. Een jongen met een beperking voor wie sporten zijn tweede natuur is geworden, ondanks en met zijn beperking.
Toen Nico Johannes ontmoette was dit voor Johannes, een kans, hij wou die wereld van topsport leren kennen. Snel bleek dat Nico en Johannes bijzonder goed overeen kwamen. Zelf kon ik het ook vinden met Nico De Neef en samen met Astrid en Sandina, zijn ‘madam’, zochten we gepast materiaal, sponsors, partners, media, een supportteam, … In de zomer begon Johannes met Nico intensief te trainen. papa mocht telkens mee van mama, als ‘veiligheid’… veel gefietst dus het voorbije jaar. Johannes en ik gingen ook zelf vaak alleen fietsen. Hij groeide, werd sterker, zijn conditie, zijn lijfje, zijn mentaliteit, … Op het einde liet hij me met zijn handbike achter op mijn rammelende koersfiets langs het kanaal. Ze trainden meestal twee keer per week samen, in de vakanties soms meer. De zwemtrainingen in de Leie aan Voselareput werden legendarisch. Was vergeten hoe mooi en idyllisch Vlaanderen kon zijn. Ik moest in mijn opblaaskajak telkens mee van Astrid.
Na acht maanden trainen was het begin maart ‘le moment’. Met acht man supportteam, een fietsenbouwer van Join2bike Luc, de kinesist-bezieler van Anvasport, Patrick, dokter Vanderlinden, hoofd revalidatie UZ Gent, die ons kent van bij het ongeval, start haar klein Jerommeke in een rolstoel, tien jaar na dat ongeval, een dubbele triatlon. Met 10 km op een bellyak, 4u. in het water van het koude meer van Galilei in een schitterend decor, begon de wedstrijd.
Plots stak daar helaas de wind op en waren er zowaar flinke golven als op zee. Het werd lastig in het water. Nico slikte veel vuil water. Nico en Johannes, verbonden met een touw, raakten zelfs even verstrikt in het afval dat in het meer ligt. Mooi decor, vervuild water.
Ze starten om 7u. Dat betekent om 5.30u. op om Johannes klaar te maken. Na 4 u. 30 in het water, wisselen ze vlot naar de fiets. Op naar 140 km fietsen. Dat betekent fietsen op een glooiend landschap tot het donker wordt. Het wordt warm die middag maar oké, ze halen het met nog 3/4 uur overschot.
Overnachten doen we in Jeruzalem. Eten, douchen en snel naar bed. Johannes valt in dat hotel door zijn bed. Om 4.30u. op om naar de start te rijden met een volle bestelwagen. Patrick en Luc zetten de fiets klaar. Ze vertrekken om 7u. Na een uur doen we zelf onze trui uit. Het wordt heet vandaag. Na de Dode Zee als decor krijgen we bergen, lang vals plat en hellingen in 36 graden … onze jongens gaan diep. Dit wordt zwaar. We raken buiten de tijd, jammer maar … en dan valt een vrachtwagen dwars op de weg met runderen in zijn ruim. Nog eens twee uur oponthoud. We besluiten een pauze in te lassen. Uiteindelijk zullen ze samen wel al fietsend aankomen, maar dan buiten competitie. Ze doorkruisen dit prachtige land van noord naar zuid. Langs de wegen ligt wel overal afval, veel plastiek.
De dag daarop moeten ze opnieuw om 4.30u. op. Wij dus ook. Op het programma stonden 84 km lopen/rollen. Om 6 uur startte Johannes zijn laatste deel van de wedstrijd onder goed weer. Niet te warm, 18 graden en bewolkt. Na tien uur lopen en rollen lopen ze binnen onder luid applaus op de dijk van het mondaine Eilat. Zalig. Johannes haalt zijn Belgische vlag uit, die hij van zijn mama kreeg en komt samen met Nico binnen. Uitgeput. Allebei. Ontroerd, en als hij in mijn armen hangt, zegt hij: “Ik deed dit ook voor bompa”.
Het team is ‘s avonds nog even samengekomen om te eten en om de ceremonie mee te maken. Johannes en Nico speechen samen in het Engels en iedereen van de andere atleten en supportteams is ontroerd. Johannes bewierookt uit zichzelf de lieve mensen van de organisatie.
De ochtend daarop rijden we na het ontbijt uit EIlat en komen in Blankenberge om 1.30u. ‘s nachts aan na een lange reis. In feite zijn we uit beveiligd gebied zonder Corona naar de crises toe gereden, gevlogen. Onwezenlijk. Ondertussen is men in Israël ook in lockdown. Ophelia, mijn schoonzus, mag 10 minuten buiten, en voedingswinkels zijn beperkt toegankelijk, net als bij ons.
Hopen op een terugkeer naar betere tijden.