Peter Lips stelde sprankelend, enthousiast, verrassend het hele programma voor.

Kira Museeuw las de namen van alle leerlingen van 6des en 7des en somde de speciale prijzen op.

Peter Lips maakte de namen van winnaars van heel speciale prijzen bekend (zie afzonderlijk artikel)

GOB-voorzitter David Dehenauw, die 29 jaar geleden zijn secundaire schoolloopbaan in hetMaerlant-atheneum (toen nog KA)  beëindigde, die goed weet wat de school ook dit jaar realiseerde, feliciteerde ze.

Leraar muzikale opvoeding Anthony Van Wulpen

en de leerlingen Hanna Vrijdags (3LWi)

en Siemon Vrijdags  (6MTWe) speelden piano;

Sjoerd Govaert (6MTWe) speelde gitaar

Mooi was het.

Laurens De Clercq (6HW) voorzitter van de leerlingenraad, had het over de werking ervan (o.a. de Kuip,GSA, brunch, Midnight at Maerlant) en deelden mee dat financiële steun dit jaar gaat NESTELING (zie afzonderlijk artikel)

Andree Baruti en Sjoerd Govaert (beiden 6MTWe) waren de sprekers in naam van de zesdes. Zij keken nostalgisch terug op 15, 16 jaar Gemeenschapsonderwijs in Blankenberge en De Haan:

De directeur van het Maerlant hield de laatste speech met wensen voor een mooie toekomst, er bijna van verzekerd, de hoop uitdrukkend dat zijn leerlingen de school niet zouden vergeten en er vaak terug zouden komen. Hij noemde van allen de (voor)naam!

Andrea: Goedemorgen beste vrienden, medeleerlingen, ouders, leerkrachten en natuurlijk ook directeur. Wij zijn Andrea en Sjoerd en vandaag heten we jullie, in naam van alle zesdes en zevendes, van harte welkom op onze proclamatie. We hebben een enorm avontuur achter de rug en voor dat we voorgoed vertrekken en een nieuw hoofdstuk beginnen, blikken we nog even terug op momenten die voorafgingen,  momenten die ervoor zorgden dat we nu staan waar we staan.

Sjoerd: Waar is de tijd, dat we nog al huilend toekwamen op school, niet wetende wat er ons te wachten stond, niet wetende welk epos zich zou ontrafelen voor onze eigen ogen. Die tijd was in het eerste kleuterklasje, toen we met open armen ontvangen werden door de lieve juffrouw Danielle. De tranen die over onze wangen rolden, transformeerden al snel in een glimlach van oor tot oor, die gedurende onze 15 jaar lange carrière op deze campus bijna niet weg zou zijn te krijgen. Hoewel er nog slechts een heel select groepje zich de “originals” van het Maerlant mag noemen, zijn er toch enkele mooie herinneringen die zeker aangehaald moeten worden. Zoals bijvoorbeeld meester Frans zijn teergeliefde kippen, die af en toe eens ontsnapten en zo ons kleuterbrein omschakelden naar iets wat meer op een zombie leek dan op iets anders. Een horde op hol geslagen kleuters met slechts 1 doel: de kip vangen. Maar toen de kip was gevangen , was een volgende stap in ons geniale plan nog niet bedacht. Gelukkig is het naar mijn herinnering nooit zo ver gekomen en konden de leerkrachten ons op tijd stoppen:  voor hen heb  ik trouwens heel veel respect . Tijdens onze kleuterperiode zijn er ook al  vriendschappen ontstaan, en gegroeid,  die het  tot de dag van vandaag overleefd hebben.

Andrea: Bij ons in de kleuterklas in De Haan gingen we ook naar rollebolle en zeiden we ook niet nee. We hielden een fancy fair met rommelmarkt en oefenden dansjes in waarbij er vaak een in de hoek stond te kwijlen in plaats van te dansen.

Sjoerd: Na dit spetterende begin van ons verhaal, waren we gearriveerd in het lager. Hier kwamen de deugnieten in ons zeker naar boven, denk maar aan het muurtje waar we in geen enkel geval achter mochten vertoeven, maar waar  meesters en vooral juffen ons  toch telkens weer vanachter moesten halen. Of de onvergetelijke momenten bij de living legend meester Dirk, die ons telkens wist te verrassen met z’n spectaculaire goocheltrucs en mopjes. Natuurlijk was dit privilege enkel weggelegd voor diegenen die zedenleer volgden. En weten jullie nog, beste vrienden, toen we achter het hoekje waarheid durven of doen speelden? En ja – hou u vast aan uw bretellen – zelfs eens een kus gaven? Één ding is zeker: we zijn altijd al een speciaal jaar geweest. Of het nu leerkrachten waren die weigerden les te geven of passionele ruzies tussen de verschillende clans, we zullen onze afdruk zeker in d’Oefenschool  en de Zilvermeeuw achtergelaten hebben. Maar dan was het natuurlijk tijd voor iets anders…

Andrea: Toen we begonnen aan de lagere school, zo’n 12 jaar geleden, dachten we dat het moeilijk was, we waren bang om bij “de grote” aan te sluiten en het tekenen achterwege te laten. Toch verliep het lager vlekkeloos, we zijn ook al die jaren bij elkaar gebleven. En we hebben daar net als hier ook wel eens kattenkwaad uitgehaald.

Sjoerd: Het eerste en tweede middelbaar zullen altijd herinnerd worden als onze metamorfosejaren. Zowel fysiek als mentaal begonnen we ons te ontwikkelen tot de ongetwijfeld ‘prachtige’ personen die we nu zijn. Omdat onze hersenen zich nog volop dienden te ontwikkelen, zijn er vrij weinig herinneringen die me zijn bijgebleven van die jaren 2012 tot 2014. Het is dan ook zo dat dit slechts de zetjes waren naar de beste jaren van ons leven tot nu toe. The best was yet to come.

Andrea: In De Haan gebeurden er natuurlijk gelijkaardige  dingen, maar toch waren  de eerste twee jaar in de middenschool daar echter  anders. We zaten daar met een stuk of 12-15 leerlingen. Omdat het er zo knus was, was er veel ruimte voor goede banden met leerkrachten die we een jaar of twee later weer zouden zien in een veel grotere school. Ze zeggen dat je nooit mag vergeten waar je vandaan komt, en ik denk dat we hier vandaag met een stuk of 6 zijn die de momenten in De Haan zullen koesteren. Geschiedenis van meneer Lips, wiskunde van mevrouw Stragier, Nederlands van mevrouw Mason, en af en toe een nogal aanwezige man die foto’s op  nieuwjaarsrecepties en ons vroeg naar  de etymologie van het woord “smart”.

Toen ik hier binnenliep op 1 september 2015, we kwamen met een stuk of 8 vanuit De Haan, wist ik niet wat te verwachten. Het voelde eerst alsof we voor de leeuwen werden gegooid. Het comfort van de kleine school, met maximum 3 verschillende lokalen, was verleden tijd. Nu stonden we op een campus, met leerkrachten die we al kenden zoals  Lips, Stragier, Bossu, Buseyne,  maar  ook met nieuwe gezichten, nieuwe samenstellingen van klassen en een nieuwe accommodatie. We waren afwachtend en soms eens bang van wat er komen zou. Het  duurde echter niet lang voordat we aanvaard werden door de grote groep hier in Blankenberge. We stonden er toen nog niet eens bij stil dat we 4 jaar lang elkaar 5 op 7 zouden zien, dat we samen 4 jaar lang zouden opgroeien tot de mensen die vandaag, eindelijk, hun diploma in ontvangst nemen. Het 3e en het 4e waren complexloze(re)tijden. Geen zorgen om moeilijke taken fysica, onmogelijke deadlines, geen oc’s geen gip’s, we substitueerden toen nog in wiskunde met de banaan, nu hebben we geluk gehad dat we nog iets hebben opgestoken van de lessen wiskunde.

Sjoerd: nu zijn we eindelijk gearriveerd bij de climax van onze herinneringen: de laatste twee jaar. Tijdens deze onvergetelijke jaren zijn er zoveel dingen gebeurd die ons allen heel nauw aan het hart liggen. Volgens mij mag ik dan ook volmondig zeggen dat wij het jaar zijn dat waarschijnlijk de grootste evolutie heeft ondergaan tijdens die twee jaren. Want weten jullie nog, liefste leerkrachten, hoe graag jullie ons zagen komen in het vijfde middelbaar? Hoe leuk jullie de lessen vonden met ons? Hoeveel keer de directeur ons op de vingers is komen tikken, heb ik niet eens kunnen bijhouden. De befaamde roddels in de lerarenkamer zullen we, ook al waren ze echt wel terecht, ook niet snel vergeten. Maar sinds de GWP naar Avignon is die broodnodige verandering er dan ook stilletjes aan gekomen, wat ongetwijfeld de leerkrachten een zucht van opluchting heeft doen slaken.

Andrea: Toen we dan eindelijk in het zesde jaar aankwamen, waren die boze blikken en draaiende ogen veranderd in goedkeurende glimlachen en onbreekbare banden. Denk maar aan de subtiele stekjes en grapjes in de lessen, die in vergelijking met vorig jaar nu wél in de smaak vielen, die elke les net een tikkeltje interessanter maakten. En dan natuurlijk nog de taal-en cultuurstage en de sportstage, waarin één drankje met de leerkrachten al snel veranderde in een stevig avondje uit. Dit resulteerde allemaal in een klassfeer die we ongelooflijk koesterden en waar anderen enkel jaloers op kunnen zijn.

Sjoerd: Wel, beste publiek, het ziet er naar uit dat we aan het einde zijn gekomen van onze trip down memory lane. U dacht waarschijnlijk dat we het belangrijkste voor het laatste gingen houden en ja, dat is het geval. Wij hebben al deze jaren op school wel vanop de eerste rij meegemaakt, maar degenen die vaak de touwtjes in handen hadden, zijn natuurlijk de ouders. Zonder hen zou onze carrière hier er waarschijnlijk helemaal anders uitgezien hebben. Dus aan alle ouders, bedankt om er te zijn voor uw kind en zo zijn of haar periode hier nóg specialer te maken. Aan alle leerkrachten, ouders en anderen die ons geholpen hebben aan het schrijven van ons eigen verhaal, bedankt. Intellectueel zijn we rijker geworden, onze emoties reiken dieper, sociaal zijn we veelzijdiger. We zullen hier buitenstappen met een vervuld gevoel en zullen af en toe omkijken naar onze roots. Dus bij deze, liefste Maerlant-atheneum, vaarwel— nee, vaarwel is niet het juiste woord. Het is een zeer blij tot weerziens!