OUD-LLN. IN HET NIEUWS: MONICA DE CONINCK IN TERZAKE OVER WOONSTBETREDING EN IN KNACK (OVER ‘TABOE’ – ZIJ HEEFT EEN ZOON MET EEN PSYCHIATRISCHE AANDOENING) EN CHOKRI BEN CHIKHA: OP 15 FEB. SPREEKT HIJ IN DE SNUFFEL (BRUGGE) OVER ZIJN BOEK ZOO HUMAIN DE BLIJDE TERUGKEER VAN DE BARBAAR

Het zou bijzonder aangenaam zijn op 15 feb. in DE SNUFFEL (Ezelstraat Brugge) veel (oud-leerkrachten en (oud-)leerlingen te begroeten

Monica De Coninck (oud-lle 1974)  woonde destijds in Heist; in Blankenberge volgde ze in RMS en KA Blankenberge – Wetenschappelijke A – middelbaar onderwijs. Aan de RUGent werd ze licentiaat in de moraalwetenschappen en dan lerares n.c. zedenleer.  Ze trad in de politiek (SP/spa), werd OCMW-Antwerpenvoorzitster  en in 2011 minister van Werk in de regering Di Rupo (tot 2014). Nu is zij volksvertegenwoordiger

Chokri Ben Chikha is oud-leerling 1989, van RMS en KA/RNS Blankenberge. Hij werd licentiaat geschiedenis. Hij is theatermaker, doctor in de theaterwetenschappen, docent in het KASK in Gent.

enkele fragmenten uit het interview in KNACK

enkele fragmenten uit het interview in KNACK

Genoeg gelachen, nu humor: dat moet Philippe Geubels gedacht hebben toen hij zich aan Taboe waagde, het spraakmakende VRT-programma waarin hij de grenzen van de humor aftast. Knack sprak met Monica De Coninck en Rob Vanoudenhoven, ervaringsdeskundigen in lachen in tijden van ellende. ‘Hoe rijker iemand is, hoe kleiner zijn gevoel voor zelfrelativering.’

In De Conincks gezin werd iemand getroffen door een psychiatrische aandoening. De oud-minister vond de eerste aflevering van Taboe, waarin vier deelnemers met een fysieke handicap aan bod kwamen, grappig en ontroerend. ‘Ik vond het laatste beeld subliem:

De Coninck: Daar is hij in geslaagd. Ook de Te Gek!?-campagne, die bewustwording rond psychiatrische aandoeningen wil aanwakkeren, doet dat. Of Gek en geniaal, het Canvas-programma waarin psychiatrische patiënten samenwerkten met kunstenaars. Zoiets is nodig: in onze samenleving kampt 1 op de 5 mensen met psychologische problemen. Dat ligt aan de te hoge eisen die van ons gesteld worden. We moeten allemaal perfect zijn: rijk, slim en mooi. Tv-programma’s als Taboe helpen om dat allemaal te relativeren.

Mevrouw De Coninck, u hebt iemand in uw directe omgeving met een ernstige psychiatrische aandoening. Zou een programma als Taboe ook dat thema kunnen aansnijden?

De Coninck: Dat ligt moeilijker. Bij iemand met een fysieke handicap zie je meteen wat er aan de hand is, bij een psychiatrische patiënt niet. Over die mensen zeggen sommigen snel: ‘Ze stellen zich aan.’ Daarom ben ik erg benieuwd naar de afleveringen van Taboe over obese en arme mensen. Die krijgen doorgaans te horen dat ze het aan zichzelf te danken hebben: ‘Arme mensen zijn lui en dikke mensen gemakzuchtig.’ Maar armoede, bijvoorbeeld, heeft een kluwen van oorzaken: genen, omgeving, opvoeding, sociale intelligentie, praktische kennis, geluk of ongeluk. En armen hebben vaak verschillende beperkingen: veel daklozen hebben een fysieke, verstandelijke of sociale beperking. Armoede is het moeilijkste beleidsterrein, dat heb ik als OCMW-voorzitter ondervonden.

Humor is een tweesnijdend zwaard: hij kan net zozeer verdelen als verenigen.

De Coninck: Humor verdeelt niet, spot wel. En dan is er een machtsfactor in het spel. Ik heb de eindejaarsconferences van zowel Michael Van Peel als Stijn Meuris gezien. Dat was héél pijnlijk. Het was alsof er maar één mensensoort op deze wereld rondloopt: de homo politicus. En die doet niets anders dan foefelen, femelen en zijn zakken vullen. Ik kon het bijna niet aanzien.

De Coninck: Het zal me wel hoongelach opleveren, maar ik voelde me na die voorstellingen machteloos en moedeloos, ja. Politici moeten alles pikken, zo heet het, maar wij zijn ook maar mensen, hè? Wij hebben ook familieleden. Het is onvoorstelbaar wat we over ons heen moeten laten komen.

U moet beiden in uw naaste omgeving omgaan met zware beperkingen. Heeft humor ook op de moeilijkste momenten een plaats?

De Coninck: Nee. Dat zijn confrontaties met een grondeloze eenzaamheid. Dan valt er niets te lachen.