
In Vladslo (Diksmuide) bevindt zich een begraafplaats, die een tuin van de eeuwigheid is voor 25.644 Duitse jongens die er in graven van twintig zijn begraven, onder wie de op 23 okt. 1914 in Vlaanderen gestorven Peter Kollwitz zoon van Käthe Kollwitz, een grote kunstenares, die eerst niet zo gekant was tegen de vrijwillige indiensttreding van haar zoon, die voor het vaderland wou strijden, maar later hevige tegenstandster van oorlogsgeweld werd en die het indrukwekkende beeldenpaar TREUREND OUDERPAAR maakte, dat achttien jaar na Peters dood tot stand kwam.

In Berlijn staat een piëta van K. Kollwitz in de Neue Wache, langs Unter den Linden: een treurende moeder met zoon in de armen.

Op de Käthe Kollwitzplatz (Prenzlauer Berg) in Berlijn staat een standbeeld, dat de kunstenares voorstelt.

Er is een Käthe Kollwitzmuseum in Berlijn, dichtbij de Kurfürstendamm

Käthe Kollwitz schrijft in haar dagboek op 30 dec. 1917:
Voor het eerst alleen in deze nacht sedert 26 jaar. Karl in het ziekenhuis. Hans in Focsani, Peter, weg voor altijd….Wat heeft dit jaar gebracht? Wat heeft het genomen? Het was zwaar en ernstig zoals de andere oorlogsjaren. Het heeft geen vrede gebracht. Het heeft genomen en genomen. Mensen genomen en geloof genomen, hoop genomen. Kracht genomen….En ik en Peter? …Ik ben veel bij hem. Niet in de hoogste betekenis, waar bij hem zijn goed en wezenlijk zijn betekent. Neen, het is jammer genoeg zo dat de gedempte smart, de half gedroogde tranen dorheid in het gevoel zullen laten…
(Ze heeft het op die dag ook over Rusland: Van ginder is iets nieuws in de wereld gekomen, wat me beslist van het goede lijkt te zijn. Een nieuwe hoop dat in de ontwikkeling der volkeren niet zoals tot nu alleen macht beslist, maar dat van nu af aan ook de gerechtigheid zal meespelen….)

















