Deze leerlingen hebben gedurende het Take Carproces gewerkt aan een performance over zichzelf. Aan de hand van interviews hebben ze zichzelf en anderen op een andere manier ontmoet. Elke mens heeft zijn uniek verhaal, maar met dat verhaal sta je nooit alleen. Verhalen kruisen, botsen, raken elkaar, bevestigen en bemoedigen.
Hoe anders verhalen soms zijn, gevoelens van angst, verdreit, kwaadheid en vreugde zijn bij iedereen aanwezig. Leon (90) en Juliaan (92) vertelden dat ook. Die verhalen en bekentenissen zijn nu vastgelegd in een film. Die gevoelens werden op zondagnamiddag 23 april (ERFGOEDDAG) voor een publiek van ouderen en anderen ten tonele gebracht door de leerlingen en door Leon, die ook nog een gedicht voorlas van de Blankenbergse dichteres Jeanne Van de Putte. Zij schreef het in het Blankenbergs, hij declameerde het in het AN.
Kom binnen, meneire de wind!
Mor je moste me zow’en geweld de deure nie opensloan!…
Wien eet er je zow’en oembeleefde streekn geleird?
De menschen zeker?
Van woa kom je gy nu, me je roazen en je tieren tenden oasem?
J’e zeker were gon lopen achter ‘t zand van ‘t strange, da zo benauwd is van je, en aantend mo weglopt vo je, aantend moa, lik e sjarpe gelwe tulle zou wegvliegen, just azowe.
Och, roast zo nie, vlieg zo nie, meneire de wind, huult zo nie, ‘t en helpt toch allemolle niemendalle, aa woa da j’ achter lopt, lopt weg vo joun, en hoe zêerder da je gy vliegt, zovele zêerder za ‘t vo joun vliegen; en me da de weireld roend is, sukkeloare, domme sukkeloare, lop gy mo, lop gy mo achter die gelwe sjarpe en je za vowert lopen.
Sukkeloare, zandknauwer, herteknauwer, meneire de wind,
je kan gy huulen, huulen, dat iederein die ‘t owert, huuvert van koude en van pyne,
Lik ‘n hoend die geslegen wordt,
Lik ‘n kind da schreimt van benauwdheid in de doenkeren,
Lik ‘n mens die z’n herte zou foelen breken.
Och, kom moa binnen, meneire de wind…
Of nein, bluuf buuten, meneire de wind,
in uus huuzetje kan je gy toch nie binnen;
met uus huuzetje è je gy toch nie genoeg;
en ‘t zoudt hier aa kapot zyn van joun,
weggewoaid of platgestampt,
en de lampe uutgebloazen,
en mynder zoun hier zitten in den doenkeren en in de koude,
lik vrimdelingen in en steinvrimd huus…
De jongens en meisjes van 5BSO brachten een hartverwarmende voorstelling.
Directeur Jürgen Balbaert, de oudlkrn. Anneke Maerten en Jaak Coudeville, en de leerkrachten Astrid Van Keer en Olivier Flachet woonden de performance bij.
We ontmoetten er ook oud-lle Vanessa Bostyn, die in HUIS AAN ZEE werkzaam is





























