M. Didden schrijft

“Wanneer ik daar in Berlijn aankom, leiden mijn voeten mij altijd naar het stadsdeel Mitte, waar ik zeer verknocht ben geraakt aan de Auguststrasse.

We kwamen al drie Brusselaars tegen, in verspreide slagorde.

Ook zij waren de hoofdstad van Vlaanderen ontvlucht. Om wat kunst te zien, wat bitter bier te drinken, of enkele danspassen te zetten op de vloer van Clärchens Ballhaus, een van de wonderlijkste plekken die ik op deze wereld ken. En ik ben toch al zowel in het Louvre geweest als in de Ikea van Sint-Pieters-Leeuw.

Clärchen is een plek die zich niet laat beschrijven in een paar povere woorden, maar die vanaf het moment dat je haar voor het eerst betreedt, het hele Berlijn-verhaal in één enkele keer vertelt. Er moet namelijk niets, maar er kan veel. De ene mens leert er de rumba dansen, terwijl de andere zich te goed doet aan een stuk saucijs. Soms staat er een heel balorkest van dikke Duitsers te spelen, een andere keer draait een spichtige dj die erg op een meisje lijkt er zijn hele collectie acid techno door. En toen ik er onlangs even was, bleek het gelukkig de avond van Nat King Cole te zijn. Telkens wanneer ik hem hoor, vind ik het erg dat zo’n immense zanger bijna vergeten is. Ik laaf me dan aan zijn ribfluwelen stem die ‘Sweet Lorraine’ zingt, of het al even fenomenale ‘I Almost Lost My Mind’.

Waarom hoor je zoiets nooit eens op de radio?, dacht ik nog, daar bij Clärchen, terwijl ik een halve liter Berliner Pils door mijn nek goot.”

In 2012 waren oud-leerlingen er even, in 2016 leerlingen. Hun blijven was niet lang.

De Auguststrasse ligt in het Scheunenviertel, waar voor WO II veel joden woonden. In de buurt staat het pakkende kunst werk  DAS VERLASSENE ZIMMER.