Over zijn Tunesische roots en de Tunesische lente, over Bevergem, over zijn ouders die Bevergem niet en zijn kinderen van 13 en 8 die de serie wel gezien hebben, over de geringe invloed van islam en Koran op hem, over zijn jeugd in Blankenberge…
‘Wij werden gezien als crapuul, als enige Noord-Afrikaans gezin daar. Oké, we waren kwajongens, maar niet meer dan de anderen. Alleen vielen wij op en hadden de mensen dus schrik van ons. Niet toen we klein waren – “zulke schone krulletjes” – maar toen ik een meter hoger was, vonden ze mij ineens veel minder schattig. Het zijn best moeilijk tijden geweest. Ik was beschaamd om mijn anders zijn. De meeste mensen begrijpen niet hoe ingrijpend dat gevoel is. Als je constant gestigmatiseerd wordt, ga je denken dat je inderdaad minderwaardig bent, en een luiaard, en noem maar op. Al mijn energie kroop in frustratie. Twee jaar geleden ben ik naar een psycholoog gestapt, omdat ik niet meer van mijn verongelijktheid afraakte.’
‘Pas op, ik heb ook schone tijden gehad in Blankenberge. Als skater kwam ik in het jeugdhuis in contact met de hippies die er rondhingen. Die namen mij op in hun groep. Een heel inclusief verhaal. Ze trokken me mee naar betogingen en ik werd vrijwilliger bij Greenpeace. Daar ligt de kiem van mijn engagement. Daarna is het jeugdhuis gesloten, er waren enkel nog cafés en daar was ik niet welkom. Het keerde om in een exclusief verhaal. Vandaar dat ik het op mijn zeventiende afbolde om naar Antwerpen te gaan.’
Oud-leraar Jaak Coudeville: “Aan zijn atheneumtijd en aan die van zijn broer Chokri heb ik wel goede herinneringen. Ik ben er zeker van dat ze op school niet als crapuul werden gezien. Zouzou zat in hetzelfde jaar van mijn zoon en van heel wat jongens en meisjes die nu kinderen op school hebben. Ik ben ervan overtuigd dat ook zij wel heel wat aangename herinneringen bewaren.” (zie klasfoto 4 Menswetenschappen 1990)



