In Brussel heeft de Nederlandse dichter, romanschrijver en columnist Remco Campert (86) de Prijs der Nederlandse Letteren gekregen uit handen van koning Filip. Dat is de meest prestigieuze literaire onderscheiding in het Nederlandse taalgebied, die om de drie jaar wordt uitgereikt, een keertje aan een Vlaming, door het Nederlandse staatshoofd, dan weer aan een Nederlander, door de Belgische koning.
Campert behoorde na de Tweede Wereldoorlog tot de dichtersgroep de Vijftigers, waarvan ook onder anderen Hugo Claus deel uitmaakte. Campert is vooral bekend voor zijn gedichten, verhalenbundels, cursiefjes, columns en romans, waaronder “Het leven is vurrukkulluk”.
Vele oud-leerlingen zullen zich HET LEVEN IS VURRUKKULLUK nog wel herinneren van in de Nederlandse les…deze korte passages beslist:
Het leven is vurrukkulluk’, zei Panda. ‘Jaah’, beaamde Mees met een zucht. Hij had Panda teerst gezien en mocht nu het dichtst bij haar lopen
“En maar giegullen” hijgde de grijsaard na. “Dat komt natuurlijk van het rokkenrollen en het Marie-Johanna roken” “En dan maar djojrijden” sputterde grijsaard, terwijl het bierschuim hem op de lippen kwam. “Sluikrijden, noemt de grote Vandaal het ook wel…”
De uitreiking werd bijgewoond door de Vlaamse en Nederlandse ministers van Cultuur en Onderwijs, de voorzitters van het Vlaams Parlement en de federale Kamer van volksvertegenwoordigers, maar ook door collega-schrijvers zoals Cees Nooteboom, Jan Mulder, Anna Enquist, Margriet De Moor, Stefan Hertmans en Kees van Kooten, die een laudatio uitsprak voor zijn boezemvriend Remco.






