HOLT U NOG SNEL NAAR DE KRANTENWINKEL OM DE MORGEN VAN VANDAAG MET C. VEKEMANS ZOMERVERHAAL TE LEZEN? SEDERT 2009 KWAM DE AUTEUR ENKELE KEREN MET LEERLINGEN (EN LEEKRACHTEN) SPREKEN

Het was elke keer een boeiend contact met de schrijver, die ongegeneerd over zichzelf praatte en veel ruimte liet voor vragen van de leerlingen, die hij met enthousiasme beantwoordde.

‘EENZAAMHEID IS EEN BESEF, DE LIEFDE EEN GELOOF’ zo heet het verhaal. U krijgt hier de eerste en laatste zin(nen)

Ze werkte in een fruit- en groentewinkel in Sint-Amandsberg en sprak met een accent dat even Gents was als dat van Jacob van Artevelde met een cuberdon tussen de kiezen, maar had niettemin, afgaande op haar verschijning, net zo goed een Hollandse meid kunnen zijn. Rijzig, beetje hoekig lijf, donkerblonde haren in een paardenstaart dik als een tochthond, volle lippen, tanden waarvan de kracht en sterkte vanzelf tot uiting kwamen in hun glanzend witte kleur. En dan haar schouders. …

De eenzaamheid is een besef, de liefde een geloof…

Hij gevoelde een zoete onmacht om zijn ogen van het bruine reepje rug tussen haar jeans en T-shirt af te wenden…

“Wat gaan we doen?” vroeg hij na een tijdje, en ze keken elkaar aan, samenzweerderig glimlachend in hun onwetendheid en het besef dat het de domste vraag was die ooit was gesteld. Er kon niet niets gebeuren, dat kan nooit, maar wat het zou zijn? De dag zou het hun leren.