De schalmei
Zeven zonen had moeder:
Allen heetten Peter,
Behalve Wanjka die Iwan heette.
Allen konden werken
Eén was geitenhoeder,
Eén vlocht sandalen,
Eén zelfs bouwde kerken;
Maar Iwan die Wanjka heette
Wilde niet werken
Op een steen in de zon gezeten
Bespeelde hij zijn schalmei.
“O, mijn lieve,
Mijn lustige,
Laat mij spelen
In de schaduw van mijn
Korte rustige vallei.
Laat andren werken
Sandalen maken of kerken.
Wanjka heeft genoeg aan zijn schalmei.”
In dit poëtische verhaaltje van Slauerhoff is de op de schalmei spelende Wanjka de creatiefste, die ook in de schoolse bildung zo onmisbaar is, maar de Peter die ik bedoel, is de constantste, de rots van waarop zoveel initiatieven zijn ontsprongen, waarop de B.O.S. nu al 15 jaar verder bouwt, is de man die met zijn schare toegewijde medewerkers ongelooflijk toegewijd ook dit feest prepareerde, realiseerde