Die vreemde taal toch…ORAAL betekent MONDELING. Maar voor het mondelinge examen gebruiken we dat woord van Latijnse oorsprong niet (OS-ORIS = mond). We gebruiken het schroomloos in ORALE SEKS en ORALE OVERLEVERING (sprookjes zijn oraal overgeleverd) en ORAAL TOEDIENEN VAN EEN GENEESMIDDEL.
In De Standaard/Weekblad van las ik een coronagetinte column (25/04/2020) van dichter, essayist Bernard Dewulf…hier een fragment eruit
Wat ik bijvoorbeeld heb geleerd: dat ik, net als het aantal tijden waarin leef – verleden, heden en toekomst – drie wezenlijke lichaamsdelen heb.
Vroeger waren dat pakweg longen, hersenen en hart. Zolang die het deden, deed ik het ook nog.
De bermudadriehoek van het lichaam.
En natuurlijk moet het lijf nu nog altijd blijven ademen, kloppen en sturen, in de dodelijke uren, maar in de hoogdringendheid van deze tijden blijven over: de ogen, de handen en de mond.
Hoe weinig ik het heb beseft: hoe verschrikkelijk zinnelijk – of noem het lelijker, oraal en tactiel – ik leef. Met de genadige driehoek van ogen, mond en handen.
En uitgerekend die laatste twee vormen nu mijn grootste gevaar. Want het virus zoekt langs hen zijn weg.
Ik heb er even op gelet. Wat zeg ik, ik let er nu al weken op. En ik zie geen twee andere lichaamsdelen die de dingen maar ook elkaar meer zoeken, opzoeken, aanzoeken, verzoeken dan de handen en de mond.
Alsof ze magneten zijn.
Met niets – en altijd onder het toezicht van de soevereine ogen – heb ik de wereld, haar dingen en haar lichamen, meer aangeraakt dan met de handen en de mond.
Dat wil zeggen met de vingers, soms strelend met de wijsvinger, soms spelend met twee vingers tegelijk, soms opstandig met de middelvinger.
Dat wil zeggen, soms zo spraakzaam met de mond, soms zo stil zoekend met de tong. Chronisch zuigend met de lippen.
Of gewoon zoenend. Zomaar.
