VIER LEERLINGEN UIT DE ZESDES, VIJF OUDERS EN OUD-LLE, KLEUTERLEIDSTER D. STIERS, MAKEN MET OUD-LERAAR J. COUDEVILLE OP ZONDAGNAMIDDAG 12 OKT. VAN 12U45 TOT 16U15 EEN GEZELLEWANDELING IN BRUGGE

Naar tal van plekken waar Gezelle verbleef, woonde, werkte togen ze… , naar de Markt, die er in Gezelles tijd aan de oostkant anders ging uitzien naar de Burg, waar in het stadhuis, toen een liberaal, vijand van Gezelle, een paar decennia burgemeester was, naar Sint-Walburga, waar de priester-dichter als onderpastoor fungeerde, naar het voormalige jezuïetenklooster, nu Europa-College, – 

Hier was vele jaren het Brugse Koninklijk Atheneum, een staatsschool, waar Gezelle tegen was. Hij schreef : “Eer zou men muizejongskens bij de katte om lesse zenden….alsdat men de jonge dichters van Vlaanderen zou durven toevertrouwen aan het gouvernement (= staatsonderwijs), dat onder alle gouvernement van Europa voor het onchristelijkste, ja, het trouwelooste bekend staat”

naar Sint-Annakerk, waar ultramontaanse Gezelle, werd gedoopt, naar de Jeruzalemkerk – die van de Adornes – waar Guido, Dotje, als kind met zijn moeder ging bidden, naar het Engels Klooster, daar verbleef hij als “bestierder” de laatste maanden van zijn leven, naar zijn geboortehuis en -tuin in de Rolweg,

IMG_20141012_161502-001

waar oud-leraar J. Coudeville over zijn ouders en ook over zijn Roeselaarse lerarenperiode in het Kleinseminarie uitweidde, met tekstjes van zijn leerling H. Verriest als getuigenis, met gedichten voor leerlingen als poëtisch bewijs van zijn grote dichtkunst, ook van zijn invloed op en relatie met zijn poësisleerlingen.

Tot slot dit merkwaardige, door Shakespeares Merchant of Venice “How sweet the moonlight sleeps upon this bank! Here we will sit, and let the sounds of music creep in our ears… geïnspireerde gedicht

IN DE BLANKE LONKEN

In de blanke lonken
van de maan
zat ik neergezonken
langs de baan
en ik schouwe verre
met mijn oog
schouwde naar een sterre
daar omhoog
en de sterre beefde en
lonkte op mij
‘t was alsof zij leefde en
lonkte zij
en ik zelve beefde en
lonkte op haar
peinzend dat ik leefde
nauwelijks maar
peisde dat ik daar zat
daar omhoog
waar die sterre klaar zat
voor mijn oog
(verre verre verre
weg van hier)
dat ik hoorde weemlen
ongehoord
‘t zingen van de heemlen
altijd voort
dat ik hoorde weemlen
‘t luide akkoord
‘t zinggeluid des heemlen
ongehoord
(‘t spreken aan malkanderen
hemelzoet
dat den een den anderen
engel doet)
spreken hoorde ik engelen
tot malkaar
en hun stemmen mengelen
altegaar
‘k zag de hemelbollen
op en neer
voor de voeten rollen
van den Heer
‘t zand en loopt zoo licht niet
uit het glas
‘t glas en loopt zoo licht niet
of zoo ras