Ziehier de inleidende speech van Rik Vandenheede, oud-ll. 1974 en vader van de oud-lln.(2014) Anouk en Laurie (2016)
Goedenavond dames en heren, beste bibliotheekvrienden,
Hartelijk welkom in onze Literatuurkamer. Ondertussen zijn we een nieuw jaar ingegaan, dus allereerst aan elk van jullie mijn beste wensen voor 2017! Ik hoop dat ook dit jaar onze bibliotheek jullie kan prikkelen met veel leesplezier en boeiende activiteiten.
Het is fijn te zien dat jullie ook in dit verse jaar opnieuw talrijk van de partij zijn voor de interviews in de Literatuurkamer. We hebben een auteur van een groot kaliber gevraagd om vanavond op onze praatstoel plaats te nemen: niemand minder dan Ish Ait Hamou. We zijn zeer vereerd dat hij onze uitnodiging heeft aanvaard. Heel hartelijk welkom in onze bibliotheek, mijnheer Ait Hamou!
Ish Ait Hamou voorstellen is waarschijnlijk nauwelijks nog nodig. De afgelopen maanden, of zelfs jaren, was hij niet uit de media weg te branden. We leerden hem kennen als juylid van de danswedstrijd So You Think You Can Dance. Het dansen, meer bepaald hiphop, was dan ook zijn eerste liefde. Later zagen we hem op tv terug in het dansprogramma Alors on danse, waarin hij de deelnemers ondersteunde als mental coach. Laura Tesoro kon op hem rekenen als choreograaf voor haar act op het Eurovisiesongfestival, en ook de choreografie voor de recente musical Belle en het Beest lag in zijn handen.
Maar ondertussen weten we dat Ish zoveel meer kan dan alleen maar dansen. Hij is van alle markten thuis en laat zich niet in één hokje steken. Hij toonde zich een begenadigd schrijver en heeft reeds drie romans op zijn naam staan. Zijn deelname aan het tv-programma Terug naar eigen land ging ook niet ongemerkt voorbij. Tegen de achtergrond van de zeer actuele vluchtelingenproblematiek zagen we hem optreden als de zachtmoedige verzoener, als iemand die de dialoog verkiest boven de confrontatie.
Het is niet voor niets dat Ish gevraagd werd om een jaar lang ambassadeur te zijn van Te Gek!?, de campagne die geestelijke gezondheidsproblemen bespreekbaar maakt. Zijn laatste boek Als je iemand verliest die je niet kan verliezen kwam er op vraag van dit project. Het is ook met recht en reden dat hij in 2016 de Prijs van de Gelijkheid mocht ontvangen van de organisatie Curieus. Ish kan zich met iedereen identificeren, voor iedereen heeft hij begrip. Het is zijn radicale zachtheid die zoveel mensen aanspreekt, en waardoor zijn boodschappen, o.a. op Facebook, massaal “geliket” worden.
Een paar weken geleden stond Ish Ait Hamou al op het podium in onze bib. Toen sprak hij voor de leerlingen van de Blankenbergse middelbare scholen. Hij gaf de jongelui mee dat ze altijd iets positiefs kunnen halen uit tegenslagen, en dat ze vooral zichzelf moeten blijven. Hij toonde zich een boeiende verteller en vooral de jonge dames hingen aan zijn lippen.
Ish, ik ben ervan overtuigd dat je ook vanavond het qua leeftijd divers samengesteld publiek zult kunnen bekoren.
Carine ik zie dat je al op het puntje van je praatstoel zit. Haal je vragen maar boven en biedt de bomvolle zaal een compleet beeld van de rasechte storyteller, de getalenteerde danser/choreograaf en de warmste mens Ish Ait Hamou.
Ish en Carine, ik geef jullie graag het woord.
Christine Deprest, die na een lange afwezigheid als bibliothecaris, weer aan de slag is gegaan sloot met mooie, persoonlijk-emotionele woorden af.
OVER ISH:
Ik groeide op in het Brusselse en ging naar een Franstalige school. Tot op een bepaald ogenblik de subsidies voor die school geschrapt werden en ik noodgedwongen moest overstappen naar een Nederlandstalige school. Dat was een klein drama voor mij. Ik sprak immers Arabisch en Frans, en ook een mondje Engels omdat ik zoveel tv keek. Maar het Nederlands was mij vreemd. Het kostte me ook veel moeite om het onder de knie te krijgen. In mijn nieuwe school was ik een buitenbeentje. Ik had een rare naam en ik maakte voortdurend fouten tegen het geslacht van de naamwoorden. ‘De’ of ‘het’: ik kon er allen maar naar gokken. Bijgevolg sprak ik niet veel en dagdroomde ik des te meer. Ik fantaseerde volledige verhalen en speelde daar zelf een hoofdrol in. Ik leerde me inleven in situaties die volledig los stonden van mijn leefwereld.”
“Toen ik 12 was, stapte ik over naar de middelbare school. Ik wilde Latijn studeren. Dat vond ik ‘cool’. Wie het in het leven wil maken, moet Latijn gestudeerd hebben: zo simpel dacht ik erover. Maar mijn moeder stuurde me naar een technische school. Dat was een nieuwe grote tegenslag voor mij. Natuurlijk is er niks mis met een technische opleiding, maar het was niet wat ik wilde en waar mijn ambities lagen. Het gevolg was dat ik nog méér begon te dagdromen dan ik ooit had gedaan. En af en toe begon ik de verhalen die ik verzon ook op te schrijven. Mijn grote voorbeeld was rapper 2Pac. Hij opende mijn ogen. Hij deed me inzien dat je in je heel eigen taal over je heel eigen realiteit kan schrijven. Ik voelde me verwant met hem. Hoe hou je je staande in een omgeving en een cultuur die niet de jouw zijn? Daar zong hij over en ik was, op mijn niveau, ook met die problematiek bezig. Daarover begon ik te schrijven. Dat is uiteindelijk mijn eerste boek geworden: ‘Hard hart’.
Terugkijkend op mijn jeugd kan je bijna zeker zeggen dat ik zonder de tegenslagen geen schrijver zou geworden zijn. Het is omdat ik naar een Nederlandstalige én technische school ging – twee zaken waar ik niet zelf voor gekozen had en die ik op het moment zelf als een ramp ervaarde – dat ik een dagdromer en uiteindelijk een schrijver ben geworden. Het is nu mijn vaste overtuiging dat je uit elke tegenslag iets positiefs kan halen. Dat is ook de manier waarop je op tegenslagen moet reageren. Het is niet erg om er over in de put te zitten. Maar weet dat je er uiteindelijk sterker uit kan komen.”
Zijn eerste boek werd meteen een succes. De Standaard der Letteren ging zelfs in overdrive en noemde hem de nieuwe Goethe. “Het gevolg was dat mijn naam in één klap gemaakt was,” zegt Ish. “In een mum van tijd stond mijn agenda vol met afspraken en interviews. Overal werd ik gevraagd en overal gaf ik hetzelfde antwoord. Wat een eer het toch was om met Goethe vergeleken te worden. Maar ik zette een masker op. Want ik kende Goethe zelfs niet. Ik gaf gewoon de antwoorden die ik dacht te moeten geven. Maar ik voelde me niet goed. Onzeker ook. Voortdurend vreesde ik door de mand te vallen. Zo ook op de boekenbeurs. Ik werd er uitgenodigd, samen met zowat alle Vlaamse topschrijvers. We stonden backstage wat te keuvelen. Natuurlijk was het gespreksonderwerp literatuur. Een onderwerp waar ik nauwelijks over kon meespreken. Ik lees immers zelden of nooit. Toen andere auteurs mij vroegen wat het beste boek was dat ik de laatste tijd gelezen had, antwoordde ik naar waarheid: de nieuwe strip van Spiderman. Het vergde lef om dat te doen, maar ik heb me nooit gelukkiger gevoeld als op dat moment. Het was een viering! Dat was het moment waarop ik mijn masker aflegde. Ik was ineens wie ik was. Niet wie ik dacht te moeten zijn.”







