De Nederlandse schrijver Simon Vestdijk zat in 1942 in Nederland in een Duitse gevangenis. Hem werd gevraagd er lezingen te geven en hij deed dit graag…over poëzie. In een van de lezingen had hij het over John Keats’ Endymion, dat begint met A THING OF BEAUTY IS A JOY FOR EVER, dat toch veel mooier is dan ‘A thing of beauty is a constant joy’, waarvan de schrijver en criticus zegt dat het o.a. door de combinatie is van Saksische woorden met Franse die zo charmeert…Saksisch ‘thing’ en Frans ‘beauty’;  Frans ‘joy’ en Sksisch ‘ever’. Hij noemt meer oorzaken die deze schoonheid creëren in zijn na WO2 uitgegeven boek DE GLANZENDE KIEMCEL, gebaseerd op die gevangenislezingen.

A THING of beauty is a joy for ever:
Its loveliness increases; it will never
Pass into nothingness; but still will keep
A bower quiet for us, and a sleep
Full of sweet dreams, and health, and quiet breathing.