Liefste Martine,

Je kwam in mijn leven in 1954 toen Annemie, je oudste zus en destijds mijn boezemvriendin, fier als een gieter kwam vertellen dat ze een zusje had. Van zohaast je kon pekkelen, kwam je mee naar het strand. Toen Annemie naar Gent en ik naar Brugge gingen studeren, liepen onze wegen uiteen.

Tot Yves in1984 thuis kwam en vertelde dat hij met een nieuwe en toffe collega zou werken: Martine Taverne. Dit was het begin van een hernieuwde vriendschap.

Na je pensionering troffen we elkaar opnieuw. Met ons drieën deden we meerdere uitstappen. Je blijft één van de weinige personen die mij dierbaar blijven.

We gaven beiden les in het eerste, nu verdwenen, paviljoentje van het Maerlant-atheneum.

In het rechtse lokaal onderrichtte jij de ASO en TSO-leerlingen wiskunde.

BSO-leerlingen stonden heel wat minder open voor wiskunde, aardrijkskunde en biologie. We vonden dat een andere aanpak zich opdrong.

De toenmalige inspecteur verbaasde zich dat je extracten van Paris-Dakar gebruikte om die leerlingen meer te motiveren voor die drie vakken: met gunstig resultaat.

Je gebruikte de baggerplannen om omtrekken en oppervlakten te laten berekenen: dat was echte realiteit. We ontzagen het niet om samen met de eerste tram naar Zeebrugge te rijden om met die leerlingen de visafslag bij te wonen: rekenen, biologie en Nederlands!

Door de inspectie kwamen we in contact met collega’s uit andere provincies, die dezelfde mening waren toegedaan: om de 3 weken reden we naar St.-Niklaas om er thema’s te bespreken, uit te wisselen en te testen. Zo behoorden we samen bij de pioniers die het “Project Algemene Vakken” deden invoeren.

Schoolreizen zijn er om iets bij te leren. Vandaar trokken we met meerdere collega’s vlak voor de kerstvakantie naar Duitsland. Eerste dag bezoek aan Keulen, overnachten in het internaat van het Koninklijk Atheneum in Bensberg. De tweede dag verliep door de Eifel naar de Moezel tot Trier. Jij berekende de financiële kant en kwam tot een gunstige eindrekening. Eenmaal de reizen naar Duitsland wegvielen, werd overgeschakeld naar de “GWP”.

Voor de eerste maal een financieel pakket uitwerken, waarin de huur van 5 zeilschepen, subsidies, transport, verzekering en catering voor 115 leerlingen en leerkrachten, een niet eenvoudige klus, waar je uitstekend in slaagde.

Je was een gedreven leerkracht, een geliefde collega, zonder lawaai, maar steeds bij de pinken.

Je genegenheid voor al je leerlingen en voor het Gemeenschaps Onderwijs Blankenberge sieren je.

Na je pensionering troffen we elkaar opnieuw. Met Chris deden we meerdere uitstappen. De laatste dagtrip naar Escalles, Cap Blanc Nez, met de uitzonderlijke wandeling op en langs de Franse krijtrotsen, blijft onvergetelijk.

Je was een toffe collega, een fijne vrouw, een aangenaam gezelschap.

Op mijn virtuele lijst van fijne collega’s sta jij nog steeds aan de top.

Vaarwel Martine! Ga nu mee deinen op de golven, zo blijven we, wandelend langs de zeekant, je herinneren!