Onlangs verscheen een nieuwe uitgave van Virginie Lovelings roman EEN REVOLVERSCHOT. Annelies Verbeke moderniseerde de taal.

In ONS ERFDEEL (heet nu DE LAGE LANDEN) schreef oud-ll. Wout Vlaeminck een mooi artikel over haar:  Schrijvers die nog maar namen lijken: bij Virginie Loveling is vrijheid niet altijd blijheid

In DE MORGEN van 15 jan 2014 las ik: “ Zouden we echter een canon maken die gebaseerd is op verkoopaantallen, dan zouden Virginie Loveling, Rose Gronon, Alice Nahon, Monika van Paemel, Renate Dorrestein, Kristien Hemmerechts, Saskia de Coster en consorten de Vlaamse literatuurgeschiedenis bevolken. Mannen zouden er karig afkomen.” En : “De Staatsprijs voor Proza ging na de toekenning aan Virginie Loveling in 1895 (onder mannelijk pseudoniem) pas een eeuw later weer naar een vrouw (Van Paemel). In totaal viel de prijs slechts zeven maal toe aan een schrijfster (tegen 37 maal aan een schrijver).

Virginie Lovelings twee jaar oudere zus Rosalie Loveling leerde ik in 1953 of 1954 kennen

 In de Gemeenteschool van Jabbeke, in het 5^de leerjaar, bij meester Astaes, die in 1932 in de Blankenbergse Rijksnormaalschool onderwijzer was geworden en die in één klaslokaal in Jabbeke lesgaf aan het 5^de, 6^de, 7^de en 8^ste lj. samen,   leerde ik haar gedicht HET GESCHENK  van buiten.

Virginies vier jaar oudere zus Pauline was de moeder van CYRIEL BUYSSE, auteur van o.a. HET RECHT VAN DE STERKSTE en HET GEZIN VAN PAEMEL