Sommigen willen hun afkeer voor Duits wel eens toeschrijven aan het gebruik van naamvallen in de taal van onze oosterburen. Hoewel naamvallen in die taal veel vaker taalnuances aangeven dan in het Nederlands, is het niet zo dat ze hierin niet meer voorkomen!
Bij het persoonlijk voornaamwoord kunnen we niet zonder : ik zie HEM, HAAR en zij ziet MIJ enz. We hebben er geen probleem mee, als moedertaalspreker moeten we er geen speciale aandacht aan schenken … de naamval is natuurlijk.
Ook bij betrekkelijke en aanwijzende voornaamwoorden duiken naamvalsvormen op (een tikkeltje ouderwets wel) : de moeder, WIER zoon gevallen is … DIER zoon is gestorven;
En dan vinden we nog tal van naamvalsvormen in uitdrukkingen als TEN AANVAL, TER BESCHIKKING, TER DISCUSSIE, TEN STRIJDE. Aan de R-uitgang herkent men het vrouwelijke substantief, aan de N het mannelijke of onzijdige! Dit waren voorbeelden van datieven. Maar ieder kent ook voorbeelden van genitieven als DE DAG DES HEREN (m) en DE HEER DES HUIZES (o) … HET RIJK DER VROUW (v).











