Marion Dönhoff, een Oost-Pruisische gravin, die in jan. 1945, als 36-jarige,  net voor de intocht van de Sovjets haar landgoed Friedrichstein  in Oost-Pruisen, dat zoveel voor haar en voorvaderen had betekend,  moet verlaten en een schitterende journalisten- en uitgeverscarrière in de BRD (West-Duitsland) uitbouwt, schreef in 1964 een  niet-emotieloos, maar sensatievrij boekje over haar land van oorsprong (Oost-Pruisen)  en de mensen daar. De titel: NAMEN DIE KEINER MEHR NENNT (NAMEN DIE NIEMAND NOG NOEMT). Het zijn namen van plaatsen en personen die niet vergeten mochten worden, maar over wie toch niemand meer spreekt.

Fernand Kesteloot was directeur van de Rijksnormaalschool Blankenberge tussen 1977 en 1982. Klassiek filoloog, leraar Frans en n.c. zedenleer, humanist “zonder opportunistische compromissen” zei Frits Standaert, zijn collega en vriend.

Oud-leerling (1973)  Philippe Vermoortele zei  in 2015: “Ook aan Fernand (Fernand Kesteloot, leraar n.c. moraal en Frans, classicus, tussen 1977 en 1982 directeur na R. Descamps. Hij overleed in 1982) heb ik bijzondere herinneringen. Hij was goed bevriend met mijn broer Roland, en zoon Daniël Kesteloot was een klasgenoot van mij trouwens. In de lessen moraal introduceerde Fernand toen al het (Milieu)rapport van de Club van Rome, zo zie je maar: een vroege input naar de actuele klimaatconferenties. Al moesten wij er de sigarenrook wel bijnemen…en bij Frits die van de zelf gedraaide sigaretten…en dat in de “paviljoentjes”…! Nu ja, toen was roken nog hip hé.  Dat lijkt nu toch wel heel bizar eigenlijk. Hoe dan ook, Fernand is ons veel te vroeg ontvallen.”

Toen hij ziek was en het zo zwaar vond ook nog de klassenraden – en er waren er ZEER veel in die VSO-tijd- vroeg hij mij alle klassenraden te leiden, wat mijn leven een beetje veranderde…Ik werd  o.a. door die ervaring later enkele malen waarnemend directeur, Patrick Van Calenbergh vervangend tijdens zijn afwezigheid. (Jaak Coudeville)

Frits Standaert sprak op 4 mei 1982 de afscheidsrede: