HARTVERWARMENDE LECTUUR VOOR ALLE LEERKRACHTEN, VERPLICHTE VOOR ALLE ANDERE MENSEN : BRIEF VAN DE DAG IN DS 15/09/2014

En wat met de bovenpresteerders in onze scholen?

| Olivier Szafiro en Kris Van Huynegem (Directie IVG-school Gent

Door een recent onderzoek van de Universiteit Antwerpen kwam de onderwijswereld alweer op een minder fraaie manier in de media (DS 12 september). Liefst één op de acht leerkrachten zou door de bevraagde directeurs van secundaire scholen als ‘ondermaatse presteerders’ worden gezien. Als niet-bevraagde directie van een secundaire school in Gent konden we niet de drang weerstaan om even te reageren. Daarmee willen we de bevindingen niet onderschrijven of weerleggen. Resultaten van wetenschappelijk onderzoek kunnen slechts weerlegd worden door ander wetenschappelijk werk. We kunnen alleen reageren vanuit dagelijkse ervaringen uit de realiteit van het schoolgebeuren. Wij willen iets kwijt over het ‘bovenpresteren’ van heel wat van onze onderwijsmensen. Velen zien of horen het niet, maar vele huidige leerkrachten zijn stilaan de tragische helden van deze tijd.

Dagelijks zien we jonge en minder jonge collega’s die veel meer presteren dan wat via hun functiebeschrijving van hen verwacht wordt. Ze krijgen er vandaag, naast hun traditioneel pedagogisch-didactische dagtaak, een rist verantwoordelijkheden bij zonder daarvoor extra opgeleid te zijn of vergoed te worden (wat nog het laatste van hun bekommernis is, voor alle duidelijkheid). Sociale assistentie, juridisch advies, relatietherapie, morele consultatie, coaching, extra taallessen, huiswerkbegeleiding, agogische begeleiding, het komt er allemaal bovenop. (We hebben het dus niet over planlast.)

Wij willen opkomen voor dit stilzwijgend maar hardwerkende heldenleger, dat divisies telt in alle scholen. Deze mensen, die opereren in de schaduw van hun schoolmuren, zijn ware steunpilaren van onze samenleving. Je zou eens moeten weten hoeveel verdriet, armoe, miserie, vertwijfeling en hopeloosheid scholen in alle stilte opvangen en kanaliseren. En dat allemaal naast het lesgeven. Deze leerkrachten wensen geen applaus. Ze doen het omdat ze hun leerlingen graag zien.

Toch maken we ons zorgen: in hoeverre kan een samenleving blijven teren op voluntarisme en kosteloos altruïsme van generaties bevlogen leerkrachten, en tegelijk besparen en beknibbelen. Er is sprake van investeren in het onderwijs, maar voorlopig hoor je alleen over besparingsplannen praten.

Wanneer springt de veer van een volgende gepassioneerde jonge leerkracht? Deze vraag ontneemt ons de nachtrust: we zijn bang dat een hele generatie zichzelf aan het opbranden is door systematisch boven te presteren. In naam van die helden, die dag in dag uit alles van zichzelf geven voor een humanere samenleving, met kansen voor iedereen, met het uitzicht op een glansvolle toekomst: graag wat meer positieve onderzoeken. Ze verdienen het, elke dag.