In 1914 wou Voigt – toen 22j – niet naar de oorlog. Hij maakte zijn studie Germaanse talen in Londen af in 1915. In maart 1916 werd hij opgeroepen. Hij was in november 1918 nog aan het westelijke front. Na de oorlog schreef hij zijn oorlogservaringen neer in COMBED OUT (uitgekamd).

Pas op 12 november zijn hij en de andere soldaten op de hoogte gebracht van de wapenstilstand. Voogt noteert een gesprek.
Een soldaat zegt: “Het is goddomme een schandaal dat we geen wijn of een borrel krijgen om ons vannacht eens goed te bezatten”
En een andere (Voigt zelf?) zegt: “Ik noem mezelf geen soldaat. Het is een godvergeten belediging om soldaat genoemd te worden. En ik ben geen patriot ook, het is een smerige vloek, dat patriottisme. Ik ben zo lang mogelijk uit het leger gebleven, maar ze hebben me ‘uitgekamd’ (ja, zo keurig zeggen ze dat!) en in het kaki gestoken, maar reken maar niet dat ze een soldaat van me hebben gemaakt!…De oorlog is gewonnen, ik weet het, en het spijt me. Maar de moffen komen er het beste uit, wij niet. Zij hebben de oorlog verloren, maar ze hebben verdomme hun ziel gevonden. Ik zal die lui thuis eens wat vertellen over de oorlog als ik terugkom. Ik zal ze zeggen dat we de doden beroven, ik zal ze zeggen…”
“Jezus, man, hou toch je bek.”




