Intrede:
Met rugzak (zakdoekjes, water, glas), Belgische vlag, petje, zonnebril, … .
Ik speel op mondharmonica de start van ’Testament’ van Boudewijn De Groot.
Olbren, het is wel degelijk 36 jaren en geen enkel jaar is er te veel aan geweest.
Wat was dat voor iets zeg, vorige week vrijdag!!! Wat wij allen daar samen gevoeld hebben was zo mooi, zo intens, zo perfect dat het nog heel deze drukke week na zinderde op school.
Emotie moet je kunnen tonen en dat hebben we gedaan. Dat was een perfecte afsluiter. Tanja en Peter, wat jullie presteerden draag ik, maar ik niet alleen, voor altijd mee. Probeer daar dan maar eens van te bekomen en er een slot aan te breien. Mijn nachtelijke kopbrekens moesten nu over zijn. Toch bleven de vorige nachten slapeloos. Ik had nog veel te zeggen, maar hoe? Mijn ook al nachtelijke ontboezemingsepistel in jullie vakjes was een vergeefse ontwenningspoging, maar wat nu ? …
Stond ik daar stom te perplexen vorige week! Al die peinsmomenten over een afscheid, al die briljante, maar onafgewerkte ideeën voor niets, want zij lapten het gewoon vroeger. Je kunt je echt niet voorstellen welke uitzinnige probeerselgedachten voordien mijn nachtrust teisterden. Misschien doe ik iets op en met muziek: veel van de mooiste muziek werd gecomponeerd bij een afscheid. Wat als ik het eens probeerde op ”Le Valse des adieux” van Chopin, of op ”Bagatelle für Elise” van Beethoven, absolute zekerheid was natuurlijk afsluiten met ”Amigos para siempre”. Vergeef het me Marijke, ik dacht toen niet aan jouw Angelo Branduardi en ook niet aan Testament van Boudewijn De Groot. Maar nu???
Nu moet het dus anders en na zo’n zalige verrassingsexplosie moet het nog kort ook, want niets kan daar aan tippen. Hoe supergoed ik me HIER voel, moet ik nu overbrengen op een traditionele, emotioneel zeer moeilijke, maar vooral eerlijke en actuele manier. Als het ware: het heden gegroeid uit het verleden, maar als basis voor jullie toekomst. Begin daar maar eens aan.
Toen ik me hier 36 jaar terug aanmeldde bij directeur Fernand Kesteloot voor een halve stage-opdracht werden mijn referenties uit vorige scholen al meteen telefonisch nagegaan waar ik bij zat. Heel open, eerlijk en zonder franjes.
Het lukte hem om me full time stage te laten doen. Het startschot was gegeven voor een carrière waarvan ik al van jongsaf droomde: leerkracht worden. Bovendien kon ik meteen het allermooiste vak onderwijzen: wiskunde. Dat niet alleen wiskundigen extatische schoonheid vinden in een mooi sluitende formule (zie prof. Vermeersch) of seksuele zekerheid in wiskundige formules (zie prof. wetenschapsfilosofie Jean-Paul Van Bendegem) moet je mij niet vertellen. Ons aller Jaak heeft zich ook steeds geuit als fan van de wiskunde.
Vanaf dat moment doorliep ik alle niveaus van visserijschool, technisch ingenieurs tot alle klassen in Blankenberge. Dat ik naar het einde kon lesgeven in de 8 uur leek de kroon, maar alles wat ervoor kwam gaf mij niet minder voldoening.
Ik kwam hier aan in een mannenbastion met slechts 1 vrouw (Rita Bellaert).
(op de foto uit 1982 … staande 2de van links)
Het feit dat ik een fervent en redelijk bedreven kaarter was, heeft mij voor uitwijzing en misprijzen gered.
Een school zonder toezichten, met unieke wisselwerking tussen leraars en leerlingen werd mijn deel en mijn verdere leven. Natuurlijk is er heel wat geëvolueerd, maar het menselijke aspect, de collegiale samenwerking, de sportieve team-momenten, eerst onder Jaak en later met Jo en Herman, zorgden voor zoveel meer dan een doorsnee school en dat is tot op heden nog steeds het geval, met dank aan de vele initiatiefnemers.
Collega’s hier spreken met elkaar, durven emoties te tonen en slagen erin met veel humor ook moeilijke momenten en emoties te pareren. De tragische dood van mijn jonge collega-vriend Roland Desmet, terwijl ik voor hem inviel op schoolreis, zorgde voor zo’n geladen periode.
Foto : R. Desmedt uiterst links, gehurkt