FAIRTRADECOCOLADE IN DE GODSDIENSTLES

Lerares r.k. godsdienst Florence De Lille schrijft:

Tijdens de les over eerlijke handel wou ik de leerlingen laten kennismaken met Tony’s Chocolonely, een chocoladereep die opvalt door de flashy verpakking. Tony is de verengelste versie van het net iets minder internationaal klinkende Teun van de Keuken, een Nederlandse journalist die zijn tanden enkele jaren geleden zette in het uitspitten van de slavernij in de chocolade-industrie. Een uit de hand gelopen onderzoeksjournalistiek project, dat uiteindelijk uitmondde in het populaire chocolademerk Tony’s Chocolonely. Waar het merk naar streeft is 100% slaafvrije chocolade produceren, want jammer genoeg blijft kindslavernij in de cacao-industrie bestaan. Er wordt samengewerkt met het fairtrademerk Max Havelaar dat de cacao aanvoert, maar ook dit bedrijf kan niet garanderen dat de cacaobonen 100% slaafvrij zijn. De sector is erg intransparant en er wordt geknoeid met formulieren. Over sommige delen in de keten heeft het Nederlandse bedrijf nu eenmaal geen controle, tot zijn eigen frustratie. Het label veranderde doorheen de jaren dan ook naar “Samen maken we chocolade 100% slaafvrij” waarmee ze te kennen geven zoveel mogelijk inspanningen te doen om boeren eerlijk te betalen en kindslavernij te verminderen, maar geen garantie kunnen bieden. Het bedrijf hoopt met zijn ideologie andere bedrijven uit de chocolade-industrie te stimuleren ook op de kar te springen van het streven naar 100% slaafvrije chocolade, zodat wantoestanden steeds vaker uitzondering dan regel worden. Helaas heeft de chocolade-industrie op dat vlak nog een hele weg af te leggen, maar we kunnen allemaal dit project steunen door massaal Tony’s Chocolonely chocolade te eten. (te vinden in o.a. Delhaize, 1 reep van 180g kost er €2,99 en er zijn verschillende soorten smaken zoals melkchocolade met karamel en zeezout, puur met pecan en kokos en wit met framboos en knettersnuiker) Meer informatie is te vinden op de

website: https://tonyschocolonely.com/nl/nl 

dank aan Florence De Lille voor de tekst en Jennifer Vens voor de foto.