Anna Luyten presenteerde en interviewde diepgravend, schitterend.

Marijke Pinoy, Dahlia Pessemiers-Benamar en Maxime Waladi speechten, het boek besprekend en eruit citerend, het feitelijke materiaal erin doorgrondend, de erbij passende stijl bewierokend. Psychiater en hoogleraar Dirk De Wachter en Chokri werden samen geïnterviewd over de sociale inhoud – begrippen als diversiteit en stereotiepen kwamen veel voor – en de artistieke aanpak. Het duo Kenji Menogue (Ken je me nog) bracht, soms samen met Walid Ben Chikha,  een zestal nummers ( een trashy mix van electropop met absurde West-Vlaamse hiphop)

De balzaal van de VOORUIT zat vol. De Maerlant-atheneumschoolgenoten Vanessa De prest, Pascale T’Joens en Koen Vanrumste waren er ook. Zijn oud-leraar Duits en Nederlands Jaak Coudeville en diens vrouw Gaby Van Rolleghem genoten ook van de avond.

Ik citeer uit de mededeling van VOORUIT:

We denken allemaal in stereotypen. Niemand ontsnapt eraan. En dat is helemaal niet erg. Stereotypen kunnen ons leren hoe echt samen te leven in een diverse maatschappij. Chokri Ben Chikha, Vlaams in hart, Tunesisch in nieren, theatermaker van Union Suspecte en artistiek leider van de performancegroep Action Zoo Humain, docent en artistiek onderzoeker aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van de HoGent, verzet zich tegen het krampachtig multiculturalistisch representeren van de ander.

Het boek is een mogelijk antwoord op het vraagstuk van de huidige sociaal-culturele breuk. 

Op vraag van de minister-president formuleert Ben Chikha middels rapporten antwoorden op het vraagstuk van de huidige sociaal-culturele impasse. Deels met de ene voet verzonken in het Tunesisch zand, baant de onderzoeker zich met de andere een weg doorheen het slagveld in de Vlaamse klei en gaat de strijd aan met o.m. de brol van zijn Tunesische vader, culturele ramptoeristen, Malcolm X-imitators, pizzadozen, de Belgische Bisschoppenconferentie, politieke angsthazen en naïevelingen, dierentuindirecteur en pionier in de ‘zoo humain’ Carl Hagenbeck, en de troostindustrie. In deze veldslag wordt Ben Chikha geruggensteund door de poëzie van zijn 8-jarige zoon, de Game of Thrones-reeks van zijn dochter, de no-nonsense van zijn vrouw.

Zoo Humain. De blijde terugkeer van de Barbaar is een bundeling van notities, bespiegelingen, dagboekfragmenten, verslagen, theatertekstfragmenten en ontmoetingen.

Alles is waargebeurd, behalve de meest interessante stukken.

“Zoo Humain is een authentiek pamflet, een verontwaardigd J’accuse. Het is een dans, een kunstboek, dat enkele prangende maatschappelijke uitdagingen op een persoonlijke, theatrale en provocatieve manier brengt.”
Het boek kost