Peter Lips stelde sprankelend, enthousiast, verrassend het hele programma voor.

Kira Museeuw las de namen van alle leerlingen van 6des en 7des en somde de speciale prijzen op.

Peter Lips maakte de namen van winnaars van heel speciale prijzen bekend (zie afzonderlijk artikel)
GOB-voorzitter David Dehenauw, die 29 jaar geleden zijn secundaire schoolloopbaan in hetMaerlant-atheneum (toen nog KA)
beëindigde, die goed weet wat de school ook dit jaar realiseerde, feliciteerde haar.
Laure De Clercq (5HW) en Hannah Dieussart (6HW), een jaar lang co-voorzitsters van de leerlingenraad, hadden het over de werking ervan (o.a. GSA, brunch, Midnight at Maerlant) en deelden mee dat financiële steun dit jaar gaat naar de school zelf, naar betere toegankelijkheid van de lokalen voor mensen met een beperking

Leraar muzikale opvoeding Anthony Van Wulpen en de leerlingen Hanna Vrijdags (2Aa), Siemon Vrijdags (5LMT) en Paul Vrijdags (6SW) speelden piano,
Mooi was het.


Emma Eeckman (6HW) en Arthur Cornelus (6LWi) waren de sprekers in naam van de zesdes. Zij keken nostalgisch terug op 15, 16 jaar Gemeenschapsonderwijs in Blankenberge en De Haan:
Goedemorgen beste directeur, leerkrachten, ouders en medeleerlingen,
Wij zijn Emma en Arthur.
Op deze heugelijke dag willen wij jullie in naam van alle 6de en 7de jaars van harte welkom heten op de uitreiking van onze diploma’s. Wij beiden zijn zeer blij dat we namens de andere laatstejaars hier in de zaal kunnen zeggen dat we met glans afgestudeerd zijn aan het Maerlant-atheneum. Wij willen nu dus even terugblikken op de vele onvergetelijke momenten vanaf de dag dat we hier toe kwamen. Sommigen onder ons begonnen hun schooltijd hier al in de kleuterklas:
-Arthur- (kleuterklas + lagere school) Jaja die goeie ouwe tijd in de kleuterklas. Enkele veteranen hier hebben het nog meegemaakt, de glory days in het klasje van juffrouw Daniëlle. Eerlijk, ik kwam de eerste weken al huilend toe op school. Nee nee echt waar, het lijkt misschien moeilijk om je zoiets bij mij in te beelden. Niet omdat ik aangedaan was door de schoonheid van de school maar gewoon simpelweg omdat ik bang was om die eerste stappen te zetten. Maar men kan toch geen betere plek inbeelden om van een peuter te evolueren tot een kleuter. Als kleine koters ravotten we er duchtig op los en kleurden we de wereld in met onze fantasie. Deze traditie zetten we verder in de lagere school, zij het met een steeds groter wordende schare. Op het einde van het zesde leerjaar, het jaar waarin we die waanzinnige eerste GWP meegemaakt hadden, waren we met meer dan 30 jonge snuiters. Toen hebben we ook een kleine proclamatie gevierd, hier in deze zaal. Maar toen hadden we wel van die échte afstudeerhoedjes én toga’s. Tja, die zijn waarschijnlijk zoekgeraakt na onze 100-dagenvoorstelling van enkele maanden geleden.
-Emma- (Middenschool + 3e en 4e) Nadat we ons diploma van de lagere school hadden gekregen, werden we bewuster van wat ons te wachten stond: het eerste middelbaar! We moesten een studierichting kiezen, we leerden allemaal nieuwe vrienden en vriendinnen kennen. De leerkrachten bleken al snel hele leuke lesgevers te zijn die ons met veel plezier twee jaar nieuwe dingen bijleerden. We gingen een keer op GWP naar Bomal op, met het busje van meneer Frans, een geweldige ervaring. In het 2de middelbaar werden we weer wat ouder en wijzer en beleefden in Groningen de GWP. In het kamp Westerbork schaafden we onze Tweede Wereldoorlog-geschiedeniskennis wat bij. Maar helaas kwam ook een einde aan onze twee jaren in de Middenschool, waarna we vertrokken naar de andere kant van het gebouw: “ ’t atheneum”.
Vanaf dat moment kwamen er alleen nog meer nieuwe leerlingen en vrienden bij, want de leerlingen uit de middenschool van De Haan en omstreken voegden zich ook bij ons. We kregen allen nieuwe leerkrachten en de leerstof, taken en toetsen werden een beetje serieuzer. Het was een jaar waar we een hechtere groep werden, deze band werd dan nog een verstevigd door de zeil-GWP in het 4de jaar, een weekje haast zorgeloos rondvaren met de zeilboten over de “zeujven zeujen”, Waterwolf, Moeke Zorn, met de schippers, matrozen en de leerkrachten werd dit een fantastische week vol met leerrijke ervaringen en verhalen die we ons zullen blijven herinneren.
Arthur Maar dé beste jaren, dé jaren die ons allen zullen bijblijven, waren toch wel de afgelopen twee jaar. Ook al kregen we er een pak nieuwe leerkrachten bij met wie we het direct konden vinden, de leerstof werd een serieus pak harder, omvangrijker. De overgang van 4 naar 5 was voor velen onder ons een
koude douche. De toetsen en examens werden zwaarder en de lat werd ook een niveau hoger gelegd.
-Emma- Maar gelukkig werd deze stress in het zesde vaak afgewisseld met… nog meer stress. De onderzoekscompetenties, die we allen met glans volbracht hebben, maar ook alle regelingen in verband met onze 100-dagen bezorgden velen onder ons toch wel flinke okselvijvers. En man man man, die 100-dagen! Chapeau aan iedereen die er zo’n memorabele dag, en misschien een ietwat minder “herinnerbare” nacht, van heeft gemaakt. De zesdejaars, die in vergelijking met de andere jaren vrij klein waren, groeiden hechter naar elkaar toe.
-Arthur- De kers op de taart vonden we in het zonnige Barcelona, de aller-allerlaatste GWP met deze school. In Barcelona hebben we allen getoond dat we serieuze levensgenieters zijn, maar ergens beseften we ook wel dat de momenten die we daar beleefden, toch wel um poquito beetje onze laatste momenten samen zouden zijn. Maar despacito mis amigos, eerst hadden we nog enkele examens en enkele naschoolse activiteiten die op ons lagen te wachten. Jaja Maerlant, open dynamische en vernieuwende school met haar richting zeesport. Ik weet niet hoe het bij jullie zat, maar meer dan 15 jaar geleden kwam ik daar al huilend aan, ik kon nog niet eens over het hekje kijken. En nu staan we hier, de puberteit voorbij en afgestudeerd.
-Emma- (Niet te snel vertellen, sereen) En ik vermoed dat we het ook wel niet helemaal droog zullen houden wanneer we hier straks voor een laatste keer buitengaan.
[-Arthur- (Wendt zich tot Emma) Zeg Emma, zouden we die slogan van hier buiten op de muur misschien niet eens aanpassen? Iets zoals… euhm… “Place to love, fuck yes!”?
Emma: Hmmm, volgens mij ben je nog niet klaar voor Engelse poëzie Arthur…] (Wendt zich tot het publiek) Hartelijk bedankt aan iedereen, iedere leerkracht, leerling, personeelslid en ouder die ons tot hier heeft gebracht. We zullen de momenten voor altijd koesteren. En mochten we iets vergeten, op www.maerlantkrant.be kan je ongetwijfeld al onze streken nog eens nalezen. Adios!
De directeur van het Maerlant hield de laatste speech met wensen voor een mooie toekomst, er bijna van verzekerd, de hoop uitdrukkend dat zijn leerlingen de school niet zouden vergeten en er vaak terug zouden komen. Hij noemde van allen de naam!











