Aan een zijn mondeling-examenbeurt afwachtende leerling uit 6ASO vroeg ik of hij in de leerstof Nederlandse literatuurgeschiedenis een schrijversnaam had leren kennen, waarvan hij blij was dat hij die nu kende. Hij noemde Willem Kloos, omdat een gedicht van deze Tachtiger (1880) hem echt had getroffen. Het is IK BEN EEN GOD IN ’ T DIEPST VAN MIJN GEDACHTEN.

Wat een tegenstelling ontdekken we in dit sonnet tussen octaaf en sextet. In die eerste kwatrijnen een explosie van hoogmoed, in de beide terzinen een bekennen van zijn nederige, uitsnikkende liefde (voor zijn toenmalige vriend Albert Verwey, mede-redacteur van het tijdschrift De Nieuwe Gids.
























