kijk eens naar: https://www.rtbf.be/auvio/detail_manon-lepomme-pour-la-kustodyssee-a-blankenberge?id=2222813
Christophe Vekeman schrijft zijn laatste verhaal in de derde persoon: EEN ZEE VAN TROOST, over Blankenberge, waar hij al enkele keren met leerlingen van het Maerlant heeft gepraat. “Maar het grootste voordeel van Blankenberge was natuurlijk de zee zelf, die in andere kustplaatsen vanzelfsprekend ook best het bekijken waard is, maar die in Blankenberge, wel, ja, je ne sais quoi, dacht hij. Die in Blankenberge nóg grootser, indrukwekkender leek te zijn dan elders, en bijgevolg eens te meer de vraag opwierp wie er – wat wilde zeggen: welke onverlaat, welke prolurk, welke richelbewoner alsook patjepeeër – ooit als eerste de schier blasfemische woorden ‘het zeetje’ in de mand had genomen
EN
Want weet je wat zo mooi was? Wat hij zo mooi vond? De zee rolde en bruiste en rolde en brieste en rolde en spatte en klotste maar verder, verder en verder en voort. Ze ging maar door, de zee. Ze bleef maar ruisen en klimmen en druisen en glimmen en woelen en woeden en grommen en doen. Ze bleef zichzelf binnestebuiten keren en in miljoenen golven uiteenvallen en daarna in miljoenen andere golven en dan in miljoenen golven en golfjes en golven opnieuw. Ze lette niet op hem.
De journaliste die die bijlage van DE ORGEN over Blankenberge schrijft het Belle Epoque Centrum, de geglazuurde tegels en wandtableaus, dat huis van architect Alfred Neirynck in de Malecotstraat, Villa Olga in de Descampstraat, Villa D’Hondt van architect Marcel Hoste en van eigenaar destijds, burgemeester G. D’hondt in de Weststraat.
- ?









