CYCLISTISCH, TOERISTISCH TAALFILOSOFIETJE: DE WIELERWEDSTRIJD PARIJS-NICE DOET ME AAN NIZZA DENKEN, AAN KOERS NAAR DE ZON, AAN TOERISME EN AAN BLANKENBERGE…DE PIER EN AAN HET PALAIS DE LA JETEE-PROMENADE

Elke dag een wielersportbericht over Parijs-Nice, de koers naar de zon. De Fransman Julian Alaphilippe won vandaag de tijdrit op de Mont Brouille, waar druiven Beaujolaiswijn leveren. Toen ik nog een kind was, las ik in het toen nog bestaande  dagblad ‘t Vrije Volksblad, waarop mijn vader geabonneerd was, wel eens PARIJS-NIZZA. Nizza is de Italiaanse naam voor die Zuid-Franse stad, waar Italiaans ooit een keer voertaal was, het laatst nog in 1860.

In 1882 ontwierp een Engelse ingenieur in Nice, toen al een door de Engelsen geliefde badplaats, een casino op een korte pier, een zeebrug.

Blankenberge kreeg zijn eerste pier in 1894, de eerste aan de Atlantische kust van het Europese vasteland. 

Al vroeger was er een casino, met Moorse kenmerken,

zoals dat in Nice. En we denken aan Charles Trenet, aan LA MER, aan “La mer, qu’on voit danser le long des golfes clairs, a des reflets d’argent…”