Later werd hij docent aan de RNS Brugge (regentaat Nederlands) en nog later hoogleraar aan de Universiteit Antwerpen

Over Paul de Wispelaere, de mens en zijn werk kunt u vandaag in de kranten lezen, bijvoorbeeld http://www.standaard.be/cnt/dmf20161204_02607769

Toen hij die dag in 1999 naar school kwam, sprak ik hem, de leerlingen en enkele leerkrachten toe. De speech begon zo:

“Meisjes en jongens, beste collega’s,

De meesten onder jullie weten wel met hoeveel schroom ik het voorzetselvoorwerpinleidende ‘ik ben trots op’ in de mond neem…Maar als Paul de Wispelaere, die eind vorig jaar van de Nederlandse koningin Beatrix de Grote Prijs van de Nederlandse Letteren ontving, hier nu bij ons is, dan kan ik het niet ontkennen: ik ben bedachtzaam trots.

Mijnheer de Wispelaere, van harte welkom op deze 26 ste januari 1999 in de school, waar u in de late jaren vijftig en begin zestig prille onderwijsschreden zette.

Niet ver van mij, voor jullie, zit een grote grensganger tussen de Hollandse en Vlaamse literatuur. Dit wil zeggen dat die grens er voor hem niet moet zijn. Hij is ook een grensganger tussen de literaire genres. Met groot gemak pendelt hij tussen kritiek, essays en puur scheppend proza…

Geen tweede schrijver uit ons taalgebied heeft de moderne wereldliteratuur op zo grote schaal en zo productief ingelijfd. Bij geen tweede schrijver doordringen literatuur en leven elkaar zo vruchtbaar….