Astrid Van Keer is lerares PAV in het Maerlant-Atheneum. Zij is de moeder van Hermes Maes en Johannes Balbaert, de partner van directeur Jürgen Balbaert. Zij schrijft:

“Zowel haar werken als levensverhaal pakken me.

DE GEBROKEN ZUIL hing al op mijn kamer, toen ik een jong meisje was. 

En door hoe het leven bij ons liep, is het beeld nog betekenisvoller.” 

Het past hier te citeren uit wat Cees Nooteboom in zijn boek WAT HET OOG JE VERTELT (2016) schrijft:

Ik ken de schilderijen met hun verschrikkelijke autobiografische lading, ik ken vooral het gezicht, de dubbele, aan elkaar gegroeide wenkbrauwboog boven de felle ogen die me in deze vertrekken (= in haar huis in Coyoacan) overal aankijken…Op 17 september 1925, als ze achttien jaar oud is, wordt de bus waarin ze met Alejandro Gomez op weg is naar huis, geramd door een tram. De gevolgen zijn vreselijk: haar rug is gebroken, haar bekken verbrijzeld, een voet in stukken, een metalen hendel gaat dwars door haar vagina…een martyrium.

Misschien wel het mooiste schilderij is DE GEBROKEN ZUIL. Naakt is ze daarop, ingeregen in een van die vreselijke korsetten die ze moest dragen. Het is in dodenwikkels rond haar lichaam gebonden en laar de borsten vrij, windselen zijn het, en erdoorheen zie je in plaats van de gebroken ruggengraat een gebarsten, gerekt Dorisch zuil. Twee spijkers in de linkerborst en van daaraf een spoor van spijkers over het lichaam naar beneden tot in het wuivende, witte kleed dat ze in haar handen houdt. Loop weg van zo’n schilderij en het haalt je weer in…

Foto’s collage:

foto l.b.: in 2002 in Litouwen

foto l.o.: leerkrachten PAV 30 aug.  2005

foto m.o. op pi-dag 2013