Olbren Depaepe begon ironisch: “Gedaan met de stokslagen, strafstudies en vernederingen. De periode van onderdanigheid, van ja-geknik, van laag-bij-de-gronds-kontlikken van vijf voor half negen tot potverdorie vijf over half vijf behoort tot de voltooid verleden tijd…”
En dan Monia Zarouil: “Maar wij zaten hier niet gevangen, eerder beschermd tegen een harde en meedogenloze buitenwereld….Binnen de tralies werden we voorbereid, hebben wij leren vliegen…”
En nog Monia: (op een reünie) “Een paar vergeelde klasfoto’s zullen bovengehaald worden alsook een paar herinneringen aan inmiddels overleden leerkrachten, wier naam he maar steeds ontsnapt. De GWP’s komen aan bod, de Gele Olifant, de 100-dagenshow met alle nevengebeurtenissen. Hoe je elkaar hebt helpen spieken en dat die man dat toch steeds niet doorhad. Je bekent al lachend je vroegere buurjongen van de lessen Engels dat je al die jaren stiekem op hem verliefd geweest bent en dan blijkt dat het eigenlijk wederzijds was…Dat wij goede leerkrachten en een toffe sfeer hadden…Maar weet allen dat wij over enkele jaren elk woord van lof in deze toespraak écht zullen menen.”
De foto’s van de musicerende Olbren Depaepe en de zingende Monia Zarouil zijn vanop de Open Deur in 2003





