OP DE AFSCHEIDSPLECHTIGHEID IN DE AULA VAN HET UITVAARTCENTRUM SPRAKEN HUGO WILLEM, RONNY DE ROUS, LUDO MONSET EN WIES’ ZOON MARC ONVERGETELIJK MOOIE WOORDEN VOOR OVERLEDEN WIES PEETERS

Marc Peeters, Wies’ zoon, sprak het meest geëmotioneerd, over de gewone dingen in het dagelijkse leven, het zijne, dat van zijn moeder, broers, van Wies’ kleinkinderen bij die gewone, gewoon-fantastische man die Wies was.
Wies’ schoonzoon Ronny De Rous, de man van Marleen (vorig jaar zo jong gestorven) sprak voor zijn zoon.
Oud-burgemeester L. Monset hield een redevoering, waaruit eerlijke bewondering voor Wies straalde.
Maar de mooiste afscheidsrede was die van Hugo Willem, jarenlang een vriend van Wies. Op een serene, waardige en overtuigde manier las hij die. Hugo Willem was jarenlang psycholoog bij het PMS/CLB van het Blankenbergse Gemeenschapsonderwijs. Hij is de vader van oud-leerlingen Joffrey en Marilyn.
Ik vond zijn woorden zo mooi, dat ik hem vroeg die hier te mogen publiceren, ook omdat ik vind dat iedereen ze een keertje mag, moet lezen. Al wat we over Wies, de vader van oud-leerlingen Marleen, Luc, Marc en Hans, de grootvader  van Robin, Rian, Robbe, Lars, Vic en Jens moeten weten staat erin.

Beste Gilberte, kinderen en kleinkinderen, naaste familieleden, geachte aanwezigen.

Voor de meesten onder ons is het leven anders geworden nu onze geliefde Wies is heengegaan. De laatste bladzijde in het boek over zijn welgevulde leven is omgedraaid.

De oudsten onder ons zullen zich Wies herinneren in en na de oorlogsjaren als leerling aan de Blankenbergse rijksscholen en als student aan de Gentse universiteit. Hij studeerde af als primus op zeer jonge leeftijd. Hij blonk uit op intellectueel, sportief en moreel vlak. Hij was een natuurmens in de breedste zin van het woord, had aandacht voor de samenleving in haar sociale en culturele geledingen, was sportief, had een kosmopolitische blik op de wereld, kortom met zijn bagage, brede interessesfeer en ongebreideld dynamisme, lag de wereld aan zijn voeten.

Het is altijd zijn betrachting geweest zich te ontplooien en het beste van zichzelf te geven om een betere samenleving en een schonere wereld uit te bouwen en hij liet niet na daarbij zijn verantwoordelijkheid ten volle op te nemen.

De vele talenten die hij had, gebruikte hij niet voor eigenbelang, maar ten voordele van mens en maatschappij.

Hij was niet zelfzuchtig, niet uit op winstbejag, maar had de wil iets op te bouwen waar ieder iets aan had.

Dienstbaarheid was bij hem geen ijdel begrip.

Vragen en klagen was niet aan hem besteed. Hij vroeg zich niet af wat hij kon krijgen, maar wel wat hij kon geven en betekenen.

Behalve een briljante geest had hij ook een groot hart. Hij had oog voor vriendschap, toonde begrip en bood steun en hulp in moeilijke situaties. Hij was royaal en loyaal, een doorzetter, emotioneel zeer evenwichtig, en had geen nood aan uitvluchten en flauwe excuses. Zo kunnen we nog door gaan en Wies verder overladen met superlatieven: taalvaardigheid zonder grootspraak, ernst en diepgang maar met een kwinkslag en een knipoog, gevoeligheid zonder sentimentaliteit, geen uiterlijke schijn maar echtheid en waarheid, en zo verder en zo verder.

Wies, je doen en je denken, je leven en je zijn waren in volledige harmonie met elkaar en van daaruit heb je voor veel mensen heel veel betekend: als familieman, in je professionele loopbaan, als burger, en als vriend. Je hebt van veel mensen het leven mooier gemaakt.

We danken je daarvoor.

Ik heb de betreurenswaardige eer hier vooral de spreekbuis te mogen zijn voor de strandjutters. Zelf omschreef je in je eigen onnavolgbare, spirituele stijl het ontstaan van de strandjutters, jouw geesteskind als volgt:
Omstreeks 1956 zagen de strandjutters het levenslicht
Ze zijn niet gesticht
Maar geboren uit zonnegloren en een zucht van de ziedende zee.

Ruimschoots meer dan een halve eeuw later zijn de jutters nog altijd van de partij. Wat in de beginne wat voetbalvermaak was onder een paar vrienden is uitgegroeid tot, ik zal niet zeggen een vereniging maar tot een beweging, een manier van leven.

Reeds decennia lang komt de zaterdagnamiddag op het Blankenbergse ‘strange’ jong en oud ongedwongen bijeen om een partijtje voetbal te spelen en om dan nadien tussen pot en pint een nabespreking te houden. Tientallen, honderden, misschien wel duizend jutters zijn in al die jaren de revue gepasseerd. Ontelbare contacten werden gelegd en vele vriendschappen door verschillende generaties heen zijn daaruit voortgevloeid.

We hebben heroïsche discussies gehad, en via cafépraat het maatschappelijke en politieke leven richting gegeven. We hebben jarenlang bij de verkiezingen van de gouden sluffer culturele hoogstandjes met een hoge amusementswaarde beleefd en vooral jouw dynamisme en initiatief en creativiteit zorgden voor het succes er van.

Het ontstaan, de bloei en het voortbestaan van de jutters is grotendeels aan jou te danken. Je laat een zware erfenis na en het wordt een moeilijke opgave jouw strandjuttersspirit te laten voortleven. 

Later ging het moeilijker om zelf nog te voetballen, maar je bleef verknocht aan de jutters en kwam iedere zaterdag na de match het gebeuren nog in goede banen leiden. Een zaterdag zonder strandjutterij bestond niet bij jou.

We herinneren ons nog de dag dat je eigen vader begraven werd en je de dag zelf na de plechtigheid nog eens goedendag kwam zeggen in de toenmalige taveirne ‘Jackan.’

We zullen je missen nippend aan je palmtje.

In 2011 wilden we Wies vieren voor zijn tachtig jaar, doch wegens gezondheidsproblemen hebben we dat moeten uitstellen tot het jaar nadien. Spijts zijn medische problemen en familiale drama’s die hem troffen, bleef Wies altijd positief ingesteld en waardig zoals we hem altijd gekend hebben. 

Helaas moeten we nu afscheid nemen van hem. En alhoewel het kerkhof vol ligt met onvervangbaren, mogen we stellen dat Wies voor zovelen onder ons zoveel betekend heeft dat hij inderdaad uniek en onvervangbaar is.

Het Blankenbergse politieke, culturele en sportieve verenigingsleven, de Blankenbergse Vaart, de Uitkerkse Polders en de Meetkerkse Moeren waarin hij zo graag rondfietste en last but not least, vooral zijn familie en kleinkinderen waar hij zo fier op was, zullen hem missen. Ook bij ons, Joseline en ik, Wies, laat je een grote leegte na, want we verliezen aan jou een zeer goede vriend.

We denken ook met heimwee terug aan de vele vakanties die we samen doorbrachten, aan de vele fietstochten en fotozoektochten, aan onze zondagse apéritieven.

Je leven is zeer zinvol geweest en gelukkig leef je nog een beetje voort in de schone familie, die je nu achterlaat. We wensen jullie veel sterkte toe.

Vaarwel Wies.