Ze deed dat toen, 2014, samen met Christophe Vekeman en Herman Brusselmans (zie ook :http://maerlantkrant.be/2014/10/31/30102014-t-colisee-volgelopen-o-a-met-oud-leerlingen-en-leerkrachten-voor-een-avond-met-brusselmans-lasters-veekeman-derek-die-hun-poetiche-taalkracht-solo-mondeling-vertolkten/
Een gedicht van Ruth Lasters:
Soort
Waarom wij niet bij wanhoop, eender wiens, formaties vormen, zoals eenden eensklaps tegen lucht- werveling
een v. Misschien een piramide van wij honderd dichtstbijzijnden, voeten staand op schouders, balancerend
bovenop en naast elkaar, zodra een gong weerklinkt waarmee die ene aanvraagt een
tijdelijke bevrijding, evacuatie uit zichzelf naar ‘de soort’. Of haalbaarder: die ene radeloze die zich wurmt acrobatisch in een reiskoffer
die wij dan door en doorgeven door straten, met als bestemming slechts zijn onvoorwaardelijke blijven. Tot hij de koffer openstampt, zichzelf weer aandurft, aan-
vat.