Marie Standaert studeert politieke wetenschappen (binnenlandse politiek) aan de UGent en in het kader van haar studies volgt ze een stage bij De Morgen.
Haar vader Frits jr. is oud-leerling 1982 en animator, regisseur, producent en docent. In 1986 studeerde hij af aan de animatiefilmafdeling van de Koninklijke Academie van Gent. Vlak na zijn studies was hij werkzaam bij PEN, een Gents animatiefilmbedrijf. Hierna vond Frits Standaert zijn weg in de publiciteit. Hij werkte voor diverse reclamestudio’s en zijn spots worden geselecteerd en gelauwerd op verschillende festivals. (Toyota Jackpot – Clio Award, New York 1995, Hand in Hand – Public Service Award European Art Director’s Club 1997, Toyota rally – Officiële selectie Cannes 1998). Als realisator maakte hij de korte animatiefilms Wundermilch (1991), Kiss the Moon (1993) en De Schrijver (2003). Deze laatste won de Grote prijs en prijs van het publiek, Namur 10/10 2004; Prix Canal +, Anima 2004; Special Prize, Larissa (Greece) en kende tal van festivalselecties waaronder Annecy en Anima Mundi. Voor de film De Vlucht stond Frits Standaert in voor de productie en de animatie. (Prijzen De Vlucht : Festival Anima Mundi – Rio de Janeiro – Brazilië- Beste Design / Art Directing, Festival Anima Brussel- België- februari 2008 Prix ACE Digital Group, Festival du film d’animation de Philadelphiia- V.S.- april 2008 Prijs beste animatiefilm, Finalist voor le Prix Cartoon d’Or – juli 2008). Sinds 2003 is Frits Standaert docent en vakhoofd van de animatiefilmafdeling van het RITS.
Haar grootmoeder is Anni Major die vele jaren het PMS/CLB in Bl’berge leidde
Haar grootvader is Frits Standaert, die 30 jaar leraar Nederlands en Duits geweest in het Maerlant-Atheneum (toen RNS en Koninklijk Atheneum) Hij is ook beeldend kunstenaar. Toen er in 2012 eens een tentoonstelling was van zijn werk schreef zijn oud-leerling Yves Roose, toen schepen in Brugge :
Standaert genoot van zijn scheppend werk, als een duivenmelker van zijn blauwste geschelpten; wat kon het hem schelen wat anderen ervan vonden? Hij kwam er nooit mee naar buiten. Zelden werd hij gevraagd voor exposities, hij was ook geen vragende partij.
Standaert wist maar al te goed dat hij met zijn creaties geen roem kon oogsten : Joseph Beuys, Mark Rothko, Robert Motherwell, James Rosenquist en vele anderen waren hem voor geweest. Een plaats in de kunstgeschiedenisboekjes zat er niet meer in. Dus bleef Standaert vooral voor zichzelf bezig, navelstarend, als een auteur die de ene autobiografische roman na de andere schrijft, maar geen haar op zijn hoofd die eraan denkt ze ook uit te geven.
Standaert ontwikkelde een eigen taal, een eigen universum waarin hij geen pottenkijkers toeliet. Voor hem waren zijn werken dagboeken, herinneringen, referenties, geen sterveling die er wat aan had behalve hijzelf.



