Een proclamatie van leerlingen van de 6des en 7des heeft een luisterrijke omkadering en invulling nodig.
Directeur Jürgen Balbaert hield een ontroerende toespraak, waarin hij elke abituriënt bij naam noemde.
Leraar Engels Peter Lips presenteerde, zoals we intussen van hem gewoon zijn, vol overgave en met sierlijke woorden en gebaren. Lerares Nederlands en Duits, Kira Museeuw noemde namen van alle leerlingen en de prijzen die ze wonnen.
Afscheidsspeech proclamatie zesdejaars – Maerlant-atheneum Blankenberge
Beste zesdejaars, beste ouders, grootouders, familieleden, collega’s, vrienden van onze school,
Welkom op deze bijzondere avond.
Beste ouders bedankt voor het vertrouwen en bedankt om hier met zo veel te zijn. Dit blijft deugd doen.
Vandaag sluiten we een hoofdstuk af. Niet zomaar een schooljaar, maar een periode van zes, soms zelfs 12 of 15 jaar onderwijs op deze campus. Voor jullie, zesdejaars, is dit een moment waar jullie lang naartoe hebben geleefd. En eerlijk? Ook voor ons is dit altijd een speciale dag met gemengde gevoelens. We zijn ontzettend trots, maar we zullen jullie ook missen. Dat is echt – en geen verplichting die ik moet vertellen op een speech – ook ik ga jullie missen. Jullie hebben me mee jong gehouden de voorbije jaren, denk ik dan. Allé, jong?
Voor ik verder ga, wil ik jullie vragen om heel even de ogen te sluiten. Geen paniek, het duurt maar een enkele seconden.
Denk eens terug aan je allereerste schooldagen. Misschien niet hier, maar in de lagere school. Denk aan die ene meester of juf die je nooit vergeten bent. Die jou zag groeien, die je deed groeien. Die in je geloofde. Waarbij jij jou goed voelde. Die je misschien wel meer zelfvertrouwen gaf, dan je toen zelf besefte.
Hou dat gevoel even vast. Hou die glimlach vast.
Denk nu aan iemand uit de eerste graad van het Maerlant-atheneum. Een leraar of lerares die je welkom deed voelen. Die je hielp toen alles nog nieuw was. Of iemand van de leerlingenbegeleiding of het secretariaat die hetzelfde deed.
Denk vervolgens aan iemand uit de tweede graad. Iemand die je uitdaagde. Die je liet ontdekken waar je talenten lagen. Die je ‘ahjaa’ deed zeggen in stilte.
En denk ten slotte aan iemand uit de voorbije twee jaar Maerlant-atheneum. Een leraar, een opvoeder, leerlingbegeleider, secretariaatsmedewerker met wie je een echte verbinding, een echte klik voelde. Iemand die naar je luisterde. Iemand die je niet alleen als leerling zag, maar ook als mens.
Ik ben ervan overtuigd dat precies daarin de kracht van onze school, van ONS zit. Onderwijs is zoveel meer dan lessen geven. Het gaat over mensen die in jongeren geloven. Mensen die kansen geven, ook die 2de kans. Mensen die soms op het juiste moment net dat ene gesprek voeren waardoor iemand weer vooruit kan. Daarin is ONS, Open Nabij en Sterk samen.
Daarom wil ik vandaag al onze leraren, opvoeders en medewerkers uitdrukkelijk bedanken. Zij maken elke dag opnieuw het verschil.
Mag ik voor hen een warm applaus?
Beste leerlingen,
Jullie verlaten vandaag een school die altijd geprobeerd heeft verder te kijken dan punten alleen. Een school die jullie horizon heeft proberen te verruimen.
Daarom investeerden we veel in onze GWP’s, Sport- en cultuurstages, uitstappen allerhande en ons Erasmus+-verhaal. Velen onder jullie trokken naar het buitenland, ontdekten andere culturen, leerden samenwerken over grenzen heen en bouwden vriendschappen op die vandaag verspreid zijn over heel Europa.
Maar ook wie niet op buitenlandse mobiliteit ging, heeft hier geleerd dat verschillen geen hindernis zijn, maar een rijkdom. Ik hoop dat jullie straks ook op een avond zonder dat je het goed beseft zullen lachen, verbinden in vier verschillende talen tegelijk, met mensen vanuit diverse streken van Europa. Europa, of diversiteit en begrip zijn vandaag ook deels onze sterkte.
Onze school probeert elke dag een plaats te zijn waar iedereen welkom is, iedereen kan groeien. Waar je leert omgaan, leert samenwerken met mensen die anders denken, anders leven, een andere taal spreken, een ander geloof hebben of een andere achtergrond of cultuur meebrengen. Waar je leert dat inclusief werken een rijkdom kan zijn. Want de wereld waarin jullie morgen terechtkomen is divers. Wie dat niet wil erkennen is gewoon mis. Sorry maar we ontkennen vandaag ook niet dat het warm is, hoop ik.
En wie geleerd heeft om met respect samen te werken, heeft altijd een voorsprong. Blijf luisteren naar elkaar. Oordeel niet te snel. Veroordeel niet, maar probeer te luisteren, je te verplaatsen in iemand anders, te overtuigen. We oordelen in onze maatschappij veel te snel. Volwassenen doen dat echt te snel. Maak niet telkens opnieuw onze fouten. Het hoeft niet.
Beste leerlingen,
Welke richting je ook kiest…
Durf te ondernemen. Durf fouten te maken. Durf kansen te grijpen. Durf verantwoordelijkheid te nemen.
En vooral: gebruik het zelfvertrouwen dat jullie hier de voorbije jaren hebben opgebouwd. Want geloof me: jullie kunnen vaak veel meer dan jullie zelf denken.
Blijf die glimlach bewaren waarmee sommigen hier meestal binnenkwamen. Die glimlach, die goede morgen directeur, dat deed ook mij elke dag deugd. Ik groei daar ook van.
Want uiteindelijk zullen leraren, mensen zich misschien niet herinneren welke punten je behaalde. Maar wel hoe je hen liet voelen.
En dan is er nog iets klein dat ik wil meegeven. Vandaag nemen we afscheid. Maar niet voorgoed. Over drie jaar organiseren we zeker een reünie. We zien jullie graag terug volgend jaar al op een event van onze school of later.
Ik wil gewoon zeggen we, ook de leraren, willen jullie allemaal graag terugzien. Niet om te kijken hoeveel diploma’s je ondertussen behaalde of hoeveel je verdient. Wel om te horen hoe het met je gaat. Welke dromen werkelijkheid werden. Welke nieuwe plannen je hebt. Hoe jullie onze samenleving mee zullen kleuren.
En misschien ook om samen nog eens hartelijk te lachen om alle verhalen die vandaag, juist op dit moment, al herinneringen zijn geworden.
Beste zesdejaars,
Jullie vormden elk op jullie eigen manier mee het verhaal van het Maerlant-atheneum.
En daarom wil ik afsluiten zoals het hoort.
Niet met cijfers. Niet met resultaten, waar velen nog hard hebben aan gewerkt de voorbije weken. Maar met jullie namen en een dikke merci.
Simon, Ella, Rania, Lisa, Luca, Femke, Zoë, Rune, Nanou, Jenna, Harnoor, Liana, Maya, Tine, Luna, Dion, Faith, Wout, Hailey, Robin, Briek, andere Robin, Timber, Jonas, Yaro, Lennert, Ruben, Britt, Nathan, Elise, Thibault, Alexys, Donovan, Maia, Qyluna, Fien, Thomas, Mathis, Tao, Enea, Paula, Katho, Noor, Ward, Frieke, Amber, Walid, Amelie, Briken, Casey, Chinouk, Dylan en Xarima, Seppe, Gyano, Lemmy
Beste afgestudeerden, Bedankt voor wie jullie waren.
Bedankt voor jullie enthousiasme, jullie inzet, jullie humor, jullie kritische vragen, jullie talenten en jullie vertrouwen in onze school.
We wensen jullie een toekomst toe vol moed, vriendschap, gezondheid en geluk.
Ik weet nu al zeker dat jullie het Maerlant-atheneum trots zullen meedragen in je hart. Weet dat hier altijd een plaats zal zijn waar jullie welkom zijn.
Van harte proficiat met jullie diploma SO. Geniet van deze avond, van deze receptie.
Dank jullie wel.