24 JAN. 2006. Maerlant-lln. 6A/T in het Casino, waar ze Chokri Ben Chikha’s (Maerlant-oud-ll. 1989) voorstelling van ONZE LIEVE VROUW VAN VLAANDEREN bijwoonden. We lazen het in de Maerlantkrant van 13 feb. 2006.

Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen

Na het overrompelende succes van De Leeuw van Vlaanderen, het eerste deel van het drieluik, staat Union Suspecte klaar met deel twee: Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen. Net zoals in De Leeuw van Vlaanderen vertrekt deze voorstelling vanuit autobiografisch bronmateriaal van regisseur Chokri Ben Chikha.

Waar De Leeuw van Vlaanderen ging over de mank gelopen relatie tussen een in Vlaanderen opgegroeide zoon en zijn Tunesische vader, spitst Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen zich toe op de moederfiguur. Fatima en Maria volgden beiden hun man naar Blankenberge waar zij elkaar leren kennen via hun uitverkoren zoon, Chokri. Fatima, de biologische moeder, is haar man Habib vanuit Tunesië gevolgd in het kader van gezinsherenigingpolitiek. Maria, de praktische moeder, is een overlevende van de holocaust en volgde een Belgische soldaat naar de kuststad. De soldaat is al lang met de noorderzon verdwenen, Habib is net gestorven. De vrouwen blijven achter: Maria, getraumatiseerd en kinderloos, ontfermt zich over Chokri, één van de zoons van Fatima. Er ontstaat een stil gevecht tussen de twee moeders.

Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen zapt tussen Cultuur met een grote C en het populaire ‘ontroerend goed’. Er wordt geflirt met breakdance, Vivaldi en Afrikaanse beats. Muziek en dans vullen de tekst aan. Tussen autobiografische elementen en fantasie, de Far West en de islam, banale situaties en grote verhalen geeft Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen een blik op een familiale geschiedenis. Een frisse voorstelling vol speelse, absurde en politiek gekleurde beelden met Maria als vrijgeleide.

Reactie's