De Leeuw van Waterloo ondergaat renovatie in aanloop naar 200ste verjaardag in 2026.  In 1826 was Willem I koning van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, dus ook van het gebied dat in 1830 België zou worden.

Vermoedelijk wilde de vorst met het standbeeld de plaats herdenken waar zijn oudste zoon, de Prins van Oranje, op 18 juni 1815 gewond raakte tijdens de slag van Waterloo.

Op het huidige ‘Domaine de la Bataille de Waterloo’ vochten toen de Franse troepen van Napoleon tegen  het leger van hertog Wellington  en dat van Blücher. De leeuw werd later het symbool voor de overwinning van de monarchieën.

We aarzelen niet Porto, Ajaccio, Tongerlo en Lo op één O te laten eindigen … open lettergreep namelijk, maar WATERLOO met twee O’s te spellen. De Corsicaan Buonaparte verloor daar in Waals-Brabant smadelijk tegen Wellington, Blücher en de latere Willem II, maar in hedendaags Corsica (en Frankrijk) blijft hij met roem bedacht worden. Toen in 1954 de Nederlandse spelling gewijzigd werd en men alle dubbele o’s in openlettergreep enkel ging schrijven, ook in plaatsnamen, geschiedde dit niet in het Franstalige gedeelte van België. WaterlOO bleef WaterlOO. Overigens in Nederland veranderde men toen de schrijfwijze van plaatsnamen niet. Het LOO bleef het LOO.