Het betreft hier een artikel in een serie over HOE FUTUREPROOF IS ONS NEDERLANDS? De slotzin van het artikel luidt: Maar we moeten de Nederlandstalige literatuur wel zo goed mogelijk ondersteunen. Dat heeft niet alleen belang voor de leescultuur, maar voor de hele maatschappij.
Sharon Deserranno, Maerlant-lerares Nederlands 1ste jaar; schrijft me:
Ik stel vast dat leerlingen steeds minder lezen in hun vrije tijd. Dit heeft ook een invloed op hun tekstbegrip en taalontwikkeling. Door in te zetten op boekpromotie (bv klassikale leesmomenten organiseren, een aantrekkelijke en gevarieerde klasbib voorzien, auteurslezingen in de bib bijwonen…) hoop ik hun zin om te lezen alsnog aan te wakkeren.
We ontvingen al een antwoord…van leraar Nederlands 2de gr. Joost Coudeville. Hij gaat akkoord met het standpunt dat hier volgt.
“Als leraar Nederlands in de tweede graad maak ik mijn leerlingen duidelijk dat van oorsprong anderstalige jeugdromans ook schitterend vertaald kunnen zijn. “Ik geef je de zon” van Jandy Nelson is hier een mooi voorbeeld van. Ik las er net een fragment uit voor in de les. Ik gaf ze ook dit:
Een (stukje van een) recensie die ik online las: “… ik wil ook zeggen dat deze vertaling top is. Ik heb nog nooit zo een mooie vertaling gelezen, dus goed gedaan Aimée Warmerdam!
Ik geef je de zon is hartverscheurend. Door wat er gebeurt, door wat de personages voelen, door alles eigenlijk. En als je het uit hebt kun je niets anders doen dan bladzijde één weer voor je nemen en het boek voor de tweede keer te lezen.
Noah en Jude (en de rest) worden op een onwijs mooie manier beschreven. Jandy weet de lezer echt te pakken en geeft je het gevoel dat je Noah en Jude letterlijk kent.
Dit is een aanrader voor iedereen (ook voor een volwassene) die eens iets moois wil lezen. Ook is dit een geweldig boek voor kunstliefhebbers, want het hele boek gaat over kunst én is zelf ook eigenlijk een kunstwerk.
Dit boek verdient, zeker weten, een tien!”
(bron: Bol.com)
