De drie leerlingen van toen, die nu lesgeven in het Maerlant-atheneum en d’Oefenschool zijn Magali Hawkins, Wouter Verstraete en Joyce Droissart.

In de Maerlantkrant van 8 mei 2000 staan overwegingen van Jaak Coudeville (een toespraak) na afloop van dat eerste Socrates-Lingua E- project..

Gedurende veertien dagen in april 2000 is Litouwen het centrum van onze Wereld geweest.

Het hield ons denken en onze interesses in de ban, het beïnvloedde onze gevoelens en stemmingen. Het was in staat onze gedachten aan onze geliefde vriendin of vriend, onze ouders in Vlaanderen aan de Noordzee even te verdrijven.

Zeer vreemde geografische namen als Alytus, Nemunas, Palalanga, Asta, Vaida, Zygintas…raakten vertrouwd. We vinden ze fijn en we houden van ze, niet alleen als woorden, maar ook als plaats en als persoon.

Litouwen is een land van contrasten: Vilnius heeft al iets van een wereldstad, maar bezit een stemmig oud centrum. Er zijn eenzame dorpjes met ooievaars in. De Nemunas is groots, zijn kleine bijriviertjes charmant. De bossen zijn weids en wild, de witte zandstranden van de Baltische Zee aantrekkelijk. Er zijn zacht golvende heuvels en idyllische meren…Hoe mooi is Trakai! Aar er zijn ook eentonige flatgebouwen, de tijd en het gebrek aan zorg tastten ze al aan. Er is een enorme atoomcentrale in een natuurpark. Contrasten bepalen de levenswijze.

Tussen moderne jonge mensen met een open geest, zoals jullie allen en jullie lerares Engels en de boer moeten er wel werelden van verschil liggen. Het contrast is opvallen tussen de landbouwer achter zijn paard ern ploeg en de Litouwse nieuwe rijken in hun riante villa’s.

Dankzij Lingua E en vooral dankzij Virginja Gaizauskiene en haar perfecte organisatie, ook dankzij jullie, meisjes en jongens uit Alytus en dankzij jullie ouders konden we heel wat van de schatten ontdekken.

Wij weten nu dat jullie jaren van onafhankelijkheid tussen 1918 en 1940 met verschrikking zijn onderbroken door nazisme en communisme. Was dit niet zo geweest, dan hadden julmlie kunnen delen in een welvaartsniveau zoals dat van de Scandinavische buren, met wie jullie heel wat gemeen hebben. Wij weten nu hoe vreedzaam en harmonieus jullie samenleven met minderheden in jullie land.

Wij weten nu hoe trots jullie erop zijn onafhankelijk te zijn geworden en hoe groot jullie verlangen is om deel uit te maken van de Europese Gemeenschap.

Wij leerden ook hoe problematisch de weg is en zal zijn naar materieel comfort. Wij weten dat de vrije-markt-economie en mediacultuur niet altijd leiden naar meer geluk en voorspoed, maar wij realiseren ons dat dit voorlopig de enige weg is naar een betere manier van leven.

We danken jullie allen, die ons de kans boden dit te begrijpen. Bedankt voor die perfecte organisatie, de niet aflatende gastvrijheid en pure vriendelijkheid, ook bedankt voor de wonderlijke liederen en het mooie zingen.

De rest van ons leven zullen we eraan blijven denken: Litouwen, Dzukija, Alytus, Likiskeliai, Virginija, Vaiva, Alvija, Agne, Donatas, Edgaras en alle anderen.

Zij zullen tot onze dierbaarste herinneringen blijven behoren. Wij hopen dat België, Vlaanderen, Brugge, Blankenberge, de Noordzee, het Maerlant-atheneum, Jürgen, Sofie, Soizik, Katherine, Inez, Quentin, Magali, Lieven, Yannick… voor  een jullie even dierbaar aandenken zullen blijven.